Zaterdag 25

’s Ochtends rond 8 uur was het zover. De eerste echte lange rit voor de boeg met Marleen in de auto. De routeplanner gaf steeds wisselende routes aan, maar de meeste kans op weinig oponthoud hadden we door flink om het Ruhrgebied heen te rijden. Dus dat hebben we ook maar gedaan. Uiteindelijk nog langs Kassel, Fulda en Kirchheim gereden, waar ik met mijn ouders in 1983 en 1986 op vakantie was in de caravan van de personeelsvereniging van de ECW.

Marleen hield het redelijk. Een pauze op zijn tijd, filmpjes was in de auto niet echt een optie. En natuurlijk zoveel als mogelijk laten slapen. Files hebben we nauwelijks gehad, dus iets na vijven naderden we de Oostenrijkse grens en de Bodensee. En nog iets later konden we bij Bludenz de bergen in. Nu, dat hadden we Marleen wel eens mogen vertellen. Zodra de haarspeldbochten begonnen, begon ze te jammeren en te huilen. Overduidelijk misselijk. Na 10 uur in de auto geen wonder eigenlijk. Erg lullig was het wel dat met ons huisje in zicht (50 meter nog) Marleen alsnog moest spugen en alle eten van die dag (typisch reisvoedsel: fruitzakjes, krentebollen, sultana’s etc) eruit gooide. Over de stoel en Fleur heen. Dus het inchecken gebeurde iets rommeliger dan verwacht. Fleur en Marleen gingen meteen in bad. Marleen vond dit ook het moment om voor het eerst in de geschiedenis het badwater nog wat extra kleur te geven door een drol te produceren. We waren er… en dat moesten we weten ook. 

Toen de rust enigszins weergekeerd was konden we even genieten van ons mooie huisje (begane grond – appartement) en van het prachtige uitzicht vanaf ons balkon. Fleur heeft nog een pasta gekookt, en na een snelle maaltijd togen we, toch wel kapot, maar bed.

Foto vanuit ons appartement

Zondag 26

Daar waar het vorig jaar in de Ardennen nog tot de tweede week duurde, was het nu meteen raak. Met een beetje contact-start-actie van Fleur heeft Elise al een vriendinnetje gevonden. Lieke van 9 uit Weert. Leike, sportieve meid die aan dansen en aan handbal doet. Het klikt enorm, en ze zwemmen dagelijks minstens 1 keer, en zoeken elkaar daarbuiten ook veel op.

De zondag stond in het teken van acclimatiseren. Vanuit het huisje is het maar iets meer dan 100 meter naar receptie, winkeltje, maar ook naar lift, restaurant en zwembad. Maar wel 45% helling. En halverwege is een mooie glijbaan, waar Marleen al 50 keer van af geweest is. Op zondag begon het. En ze oefent mooi stabiel lopen, als ze naast de glijbaan weer de flinke helling omhoog loopt in het gras. Om opnieuw naar beneden te glijden.

Ik dacht gezien te hebben dat er in Bludenz 1 SPAR open was op zondag. De rest was dicht. Dus ik daarnaartoe. Ik vond het al rustig bij de rij kassa’s, toen ik erachter kwam dat alleen het ‘voorportaal’ geopend was. Dus broodjes, een kop koffie, en wat levensmiddelen die snel waren toegevoegd. Het leek wel een kampwinkel, maar ja, die hadden we ook bij ons op de Landal. Paar dingetjes meegenomen en toen weer de berg op.  

Vanzelfsprekend zijn we ook voor het eerst gaan zwemmen met zijn allen. Gele badeentjes hebben een nieuwe betekenis gekregen. Bij binnenkomst kijk je hoeveel eendjes er in het bakje Frei liggen. Als die er niet liggen heb je pech; kom je er niet in. Zo ja, dan word je geacht een eendje in het andere bakje te doen, per persoon die binnenstapt. Prima systeem, en nog weinig hoeven wachten. Aardig badje. Natuurlijk niets vergeleken bij Hof van Saksen, maar dat is echt van andere orde.

Maandag 27

De grote dag: Fleur en ik zijn jarig. We dachten dat even heerlijk ’s ochtends in te luiden met onze eerste wandeling met zijn vieren. Richting Alpe Rona. Alleen Marleen moest echt haar draai nog vinden, en was eigenlijk gewoon vervelend gedurende de ochtend; jengelen noemen we dat. Al te veel wandelen hebben we dus niet gedaan, maar wel een lekker yoghurtje bij Alpe Rona genomen, en bij een prachtig boom-beekje-bankje.

Eerste wandelmeters met zijn vieren
Alpe Rona

‘s Middags was Marleen beter te pas, maar we hadden nog steeds geen gebak ter ere van onze verjaardag gehad. Dus naar het restaurant Einhorn voor een echte apfelstrudel. Heerlijk. En na nog even gezwommen te hebben zijn we ’s avonds uit eten gegaan bij datzelfde restaurant Einhorn. De eerste Wiener schnitzel was een feit! Thuisgekomen nog een drankje op onze 90 jaar (samen) en lekker slapen.

Dinsdag 28

Op dinsdag begonnen de sportieve activiteiten iets serieuzere vormen aan te nemen. Allereerst reed ik zelf in de ochtend naar Brand om daar een stukje te Trailrunnen. Startpunt was bij het Alvierenbad, waar we in de loop van de vakantie nog meerdere keren zullen komen. Ik ging de Kesselfall-runde hardlopen. Iets meer hoogtemeters dan de 7-heuvelenloop maar wel in 6 km. Heerlijk fris ‘s ochtends. Lekker gelopen, hoewel echt hardlopend klimmen nooit helemaal mijn ding zal zijn. 

Na terugkomst hebben Elise en Fleur nog even de lift gepakt, om vanaf het Bergstation van de Einhornbahn 2 naar beneden te lopen. En uiteindelijk heb ik nog een rondje met Marleen in de rugzak gemaakt.

‘s Middags is Fleur naar Bürs gereden om bij een gigantische Interspar (beetje AH XXL meets Blokker) boodschappen te doen. 

Ik ben de tel al kwijt, maar waarschijnlijk hebben we nog wel gezwommen op dinsdag.

Woensdag 29

Fleur was op woensdagochtend de eerste met een serieuze hike. Haar Strava op de telefoon had kuren, maar zo’n 10k km is het wel geweest. Een aantal koeien met aangebonden bellen, in combinatie met wat tijdelijke mist, maakten dat ze eerder omkeerde dan de bedoeling. Plat gezegd beetje benauwd. Marleen, Elise en ik zijn na het ontbijt gaan zwemmen.

Na terugkomst van Fleur geluncht, Marleen even laten slapen en daarna een bezoek gebracht aan Feldkirch, een middeleeuws stadje. Marleen hebben we voorin de auto gezet, en ze deed het al een stuk beter. Ze werd overduidelijk, nog wel misselijk, maar met handje vasthouden, heel rustig rijden, en tevens dus voorin zitten ging het toch goed. Meteen bij aankomst lekker terrasje gepakt. Na een rondje door het stadje op het terras gegeten bij Dogana Gastronomie. Rond half 7 weer rustig naar huis. Ging weer redelijk goed met Marleen.

Op een terrasje in Feldkirch
Middagje in Feldkirch