Het eerste wat ik gisterochtend niet moest vergeten was natuurlijk even melding maken van de verjaardag van mijn 2 geweldige neefjes, Twan en Hidde. Toch gedaan…, vergeten. 8 jaar zijn ze alweer. Het is als gisteren dat ik op station Holland Spoor stond richting Beijing (via via), toen ik hoorde dat ze eindelijk geboren waren. Ook nu ben ik 10.000 km verderop, maar waar zouden we zijn zonder FaceTime!

Vanochtend beetje uitgeslapen (bericht geschreven) en na een klein ontbijtje dachten we maar even de Olympische boulevard te bezoeken die aangelegd is voor mensen die geen kaartjes hebben, veelal locals. Er is muziek, veel mooie schermen om de wedstrijden te volgen en natuurlijk een drankje en een hapje. En bungee-jumping mag niet ontbreken. Hoogtepunt is toch wel de Olympische Vlam. beetje rommelig neergezet, maar wel met een mooi kunstwerk erbij.

Toen we daar naartoe gingen overigens, stapten we op een heel druk stukje Rio uit de metro. Weer een heel ander gezicht van deze wereldstad. Hoge flats, veel kleine winkeltjes, marktjes. Miljoenen telefoonhoesjes, horloges en andere snuisterijen. Veel bedrijvigheid. Geen wonder ook, want nog even ter info: Rio heeft ongeveer 6 mln inwoners in de stad, en neem je wat wijkjes/dorpjes rondom mee, dan heeft het net zoveel inwoners als Nederland. Geen wonder dat die sport-venues zo verrekte ver uit elkaar liggen.

Na een snelle lunch bij de subway, ging het richting Maracana. Daar is het grote stadion waar de opening- en sluitingsceremonie worden gehouden. En voetbal natuurlijk. En daarnaast staat een prachtige ronde arena waar een mooi volleybalveld is neergelegd.

Prachtig affiche voor de eerste wedstrijd. USA – Italië. Ging ook gelijk op, Italië was net iets beter en won met 3-1. Ik herkende bij USA dacht ik nog een man of 2 uit de Olympische finale van 2008. We hadden niet al te beste plekken. Langs de betonpaal waar ik op laag 3 naast zat zag ik nog net het hele veld. Een sprongservice met een beetje aanloop verdween al uit mijn gezichtsveld.

Maar na wedstrijd 1 werd het iets rustiger, want wat moet je nou verwachten van Polen-Iran! Volleyballen ze in Iran zul je zeggen?!?!?. Nou ja, daar kwam ik ook achter. Zelfs 10e op de wereld ranglijst. Polen overigens 2e. Nederland 17e. Maar dit wisten we vanmiddag nog niet. Dus terwijl het buiten donker werd (de zon gaat echt om half 6 onder) won Polen de eerste set overtuigend, de 2e iets minder. Maar verrassing verrassing, Iran pakte de 3e set. En toen werd het echt leuk. Iran kreeg het Braziliaanse publiek op de hand door een fenomenale inhaalfase van 17-19 achter tot 24-20 voor. Geweldig om te zien, in die ambiance, met kill blocks, paar mooie aces met de sprongservice. Even lukte alles. En ja, ze wonnen hem. En zelfs de 5e set ging gelijk op. Volgens mij won Polen met 18-16. Het was zo spannend geworden, dat er nog bijna een knokpartij tussen beide teams na afloop ontstond. Maar die bleef uit. Zelden zo genoten van een pot internationaal volleybal.

Dus wat later dan gepland verlieten wij na 4,5 uur volleybal het stadion. Op naar het appartement, even nieuwsgaring. We hadden op het mobieltje van een Braziliaan voor ons, al even Van Emden brons zien winnen. Even het oranje uit, en nog even richting strand van Copacabana. Heerlijk een hartige en een zoete pannenkoek gegeten, en een Caipirinha cocktail geprobeerd. Zojuist thuisgekomen. Dit berichtje maken, zwemfinales afkijken en morgen vroeg op want de roeibaan wacht (ook al een primeur voor ons). En het HHH ook, en onze eerste beachvolleybal wedstrijden.