Meteen na de landing natuurlijk even Nijmegen gebeld, en doorgegeven dat ik goed geland was. De tamtam richting Hoogeveen en Emmen kwam toen ook snel op gang.

Roy kwam keurig op tijd tussen atleten van TeamGB aan. Meteen een taxi besteld en zo zoefden we door donker Rio. Het is hier hartje winter, dus is het na 6-en echt wel donker aan het worden. En de temperatuur? Nou, je zit toch wel ’s avonds snel onder de 25 😉

Een vriendelijke meneer wachtte ons op om het appartementje te laten zien. We moeten er niet over beginnen hoe het zou zijn om hier te wonen, want daar kan ik me geen voorstelling van maken. Verdieping 4, daglicht alleen in de 2 slaapkamers (en dan kijk je tegen een berg aan op 5 meter afstand). Woonkamertje van 4 bij 4. Maar dat boeide niet. Er is airco, ventilatoren in elke kamer. Een douche die het fatsoenlijk doet. De man was zo vriendelijk geweest om een fles mineraalwater te kopen en alvast koel te zetten. Drink hier geen water uit de kraan! Maar dat wisten we al.

Toen we de man betaald hadden, en de slaapkamers verdeeld, hebben we nog even het wandelingetje naar de boulevard gemaakt. Wel 10 minuten lopen! En nog eens 200 meter naar links staat het gigantische beachvolleybal stadion. Dat gaan we dus wel vinden de komende week. Nog even een biertje op de voorspoedige reis genomen, en net op tijd thuis om de dames geen medaille te zien halen op de estafette. Vervolgens rond 12 uur (5 uur Nederlandse tijd) gaan slapen.

’s Ochtends beetje vroeg wakker, maar de 5 uur verschil heeft zich vrij snel in het systeem gezet. lekker ontbeten in een koffie tentje en toen gingen we de eerste van onze 2(!) activiteiten van vandaag doen. Je zou denken, wat doe je de rest van de tijd dan. Nou…. reizen.

Eerst richting de start (of vlak daarbij) van de dames wegwedstrijd. We hebben ze langs zien komen. Nog niet op topsnelheid dus in plaats van in 5 seconden was het peloton nu in 8 seconden voorbij. Toch nog een plaatje kunnen schieten.

Kort bezoek gebracht aan het Forte Copacabana. Daarna even geluncht bij de Pizza Hut en nog even teruggeweest in het appartement. Zo tegen 3 uur dachten we op weg te moeten gaan richting het hockey. Dat begon om 6 uur. Moet natuurlijk gemakkelijk kunnen. Via Moovit de kortste route gevonden. Effe metro, wat langer met de bus en dan nog een stuk lopen. Nou dat liep even anders. De bus kwam niet opdagen. Uiteindelijk bijna een uur op gewacht. Een lokale Braziliaan die er ook naartoe ging had ook op die bus gerekend. Uiteindelijk met zijn 3-en een taxi gepakt. Die reed zo’n 45 minuten over een grote ringweg, lang genoeg om duidelijk te maken dat Rio voor een groot deel een armoedige, vieze, grijze stad is. Veel armoe langs de weg. En toen waren we er nog niet. Toen de file begon gingen we eraf en moesten we alsnog met de trein. Uiteindelijk op het goede station aangekomen en toen begon de loopreis van 20 minuten. Ik begon al een beetje mank te lopen.

Ho, dat moet ik even uitleggen. Vanochtend haalden wij net de metro richting de wegwedstrijd. Maar bij het instappen ‘mindde ik niet the gap’!! Ik stapte met mijn rechterbeen zo tussen de trein en het platform in. Dat been zat ineens een meter lager en ik zat op mijn linkerhurk de val op te vangen. Dat was flink schrikken, ook omdat de deuren al bijna dicht gingen. Naast een flinke schaafplek, kwam ik er al snel achter dat mijn bovenbeen een flinke opsodemieter heeft gehad. Hij werd gedurende de dag steeds stijver, en ik ben zeer benieuwd hoe ik morgen wakker word. We gaan het zien.

Maar na lange tijd bij het hockey aangekomen. Na zo’n lange reis toch nog even wat drinken gekocht. En terwijl we dat doen klinkt al een keer gejuich. Wij hebben een beetje haast, maar dat doen we niet zo in Brazilië. We geven eerst onze bestelling door, betalen, dan wordt er een bon van een halve meter geprint, waar op elke 12,5 cm één regel staat met: Cola Light, of zakje chocolaatjes. Een dame of heer (die met zijn 10-en op een rijtje staan) pakt die bon, laat die even goed op zich inwerken en gaat een en ander halen. Op het moment dat ze de cola verplicht voor ons opendraait horen we weer gejuich. Dus toen wij uiteindelijk om 10 over 6 in de stoel zaten, was het al 2-0. Het werd 5-0 uiteindelijk tegen Ierland. Een prima uitslag. Ook nog blijven zitten voor Spanje – Australië. Gelukkig hoefden we voor de terugweg niet zo ver te lopen, en de trein helemaal naar het centrum terug ging een stuk sneller dan die rare constructie van vanmiddag.

Dus: dag 1 was een flinke reisdag. We hebben goud gewonnen, de hockey heren wonnen. Dus overall prima dag gehad. Nu maar hopen dat ik morgen een beetje kan lopen. Maar benijd me maar niet. Fleur moet weer aan het werk morgen! Zet hem op lief!! Wij gaan morgen naar tennis en handbal (Roy) en zwemmen (ik). Die Verschuren haalt verdorie de finale 200 vrij niet, maar ach, dit worden de eerste Olympische zwemwedstrijden die ik ooit zie. Vast gaaf.

Tot morgen