We gaan gewoon door. Nummer 11. 1 van de volleybal-vrije weekenden in het voorjaar, vrijwel precies een jaar na Lissabon, gaat de reis dit keer naar Manchester, naar City dit keer (2009 was United). Met een vooruitziende blik had Marcel Holidays een topwedstrijd uitgekozen, Manchester City tegen Arsenal. Altijd een mooie pot, maar in dit geval, vlak voor het einde van de competitie stond er nog veel op het spel! Dat de Giro ditzelfde weekend 100 meter langs mijn huis kwam had hij niet gecontroleerd, maar hij woont ook niet in Nijmegen, dus echt kwalijk kan ik hem dat ook niet nemen…..

Iets kleiner clubje dit keer. Op Schiphol verzamelden zich naast mijzelf Marcel, Roger, Jeroen, Erik, Bas, Michel, Dennis en de nieuweling Roel. Die gaat nooit meer mee. Ik sta bekend als dé snurker. Niet meer…… .

Zaterdag op een normale tijd over de plas gevlogen. Wat ons wel vaker overkomt, we komen snel na aankomst via een taxirit aan bij ons verblijf, en kunnen er dan nog niet in. Dus bagage het hok in, en de stad verkennen. En zo rond de klok van 12 gaat het eerste rondje erin (ja we zijn wel in Engeland, dus dit is een schuimkraag van heb ik jou daar) Het terras was overigens in een mooi gebied dat leek op een opgeknapt stuk industrieterrein, met mooie oude fabrieks- en opslaggebouwen. Echt een beetje de Scene geworden, zoals we die middag en avond zouden merken. Bodempje gelegd met een flinke burger, en begin van de middag doken we een sportkroeg in om Manchester United te zien spelen. Als zij zouden winnen zou de spanning in onze wedstrijd alleen nog maar toenemen. Ze wonnen wel (1-0), maar in een draak van een wedstrijd. Ik moet toegeven even te hebben geknikkebold. Na de wedstrijd ingecheckt in ons ‘Aparthotel’; nou dat was het wel. Appartementjes in een groot gebouw met een ‘binnentuin’ geheel uit kunstbloemen opgebouwd, en een namaak Zen wit grindpad. Ruim appartement, 2 kamers met elk een 2 persoons (zeg maar 1,5) bed. Grote fout gemaakt. Koppel nooit twee snurkers aan elkaar, want die nemen nooit oordopjes mee!!! En als beiden 2 meter zijn, met bijbehorende breedte, dan kun je je indenken hoe die 2 nachten gaan verlopen. Dan verheug je je nog op een warme douche ‘s avonds en/of ’s ochtends, maar dat was ons dit keer ook niet gegund. Koud water. Ons er doorheen geslagen.

Na inchecken (en toen wist ik bovenstaande nog helemaal niet) een drankje bij een drukke tent in datzelfde gebied . Zien en gezien worden. Veel makeup, veel hoge hakken. Soms leidt dat tot iets leuks, soms wend je in afgrijzen je blik af. En veel, veel bier en daarvoor moest je in de rij. Wat wil je met die tapsnelheid; wij deden het met flesjes San Miguel overigens. En af en toe komt er grommend een dure bak voorbij, die dan a la Casino Monte Carlo even een extra rondje rijdt. Lekker temperatuurtje dus een paar uur rondgehangen. Naast het beschouwen van wat er om ons heen gebeurt, en natuurlijk bespiegelingen op de kans dat Ajax geen kampioen wordt kwam ik ineens in een gesprek terecht over sterilisatie! Nou daar kon meer dan de helft van de groep over meepraten. Het ene stoere verhaal na het andere, maar goed.

Na een zoektochtje voor een restaurant kwamen we terecht in een lekker Spaans tapas restaurant. Prima eten. Daarna gingen enkele mannen (Marcel, Roel en ik) naar de film (Captain America, Civil War). Marcel heeft alles gezien, ik heb af en toe wat seconden gemist. En als Roel bij Jungle Book wakker was geworden, had hij niets in de gaten gehad. Enige vermoeidheid had toegeslagen. Inmiddels tegen middernacht, de kroegtijgers weer opgepikt, op de 2 casino gangers na (Bas en Jeroen) en naar het appartement voor eerder genoemd slaapavontuur. Verder niet veel woorden meer aan vuil maken. ’s Ochtends in de stad een echt Engels ontbijtje. Met de gehele groep naar het Museum van Science & Industry. Ik was daar 7 jaar geleden, toen we ook in Manchester waren, al even met Michel geweest. Maar flink veranderd. Leuk overzicht van de industrialisatie, zowel qua energievoorziening (stoom) als Manchesters roem op het gebied van textiel.

Na opnieuw een goede lunch (steak sandwich) en natuurlijk een heerlijk terrasbiertje, ging het richting het Etihad stadion. Gezelligheid, mooie lichtblauwe kleuren en natuurlijk een wedstrijd waar veel op het spel stond. En tegelijkertijd maakten we flink gebruik van de internetbuitenland bundel om de tussenstanden in Nederland bij te houden. Zelfs sportkenner Marcel gaf geen cent voor de kansen van PSV. Maar de blauwe getalletjes op pagina 818 bleven op 1-1 staan! En opeens werden ze groen, en bliepten de NOS berichtjes richting Engeland. PSV kampioen. Bizar einde. En nu wij nog! Onder een luid Hey Jude ging een vol stadion er eens goed voor zitten. Wat een mooie pot zeg. Zeker in de top3 van onze trips, en misschien wel de mooiste. Vanaf seconde 1 er bovenop. Beiden gaan voor de aanval. Scheidsrechter is niet kinderachtig. Spelers daarom ook niet. Mooie duels, nauwelijks echt smerig. En gekweld ter aarde storten om vervolgens met het handje te wapperen teneinde de tegenstander een kaart aan te naaien….. niets daarvan. Dat doen ze in de Zuid Europese landen. Niet hier in de Premier League.

Met 1-0 voor, 1-1 gelijk, 2-1 voor, 2-2 gelijk. 4 goals. Spanning de hele wedstrijd en na afloop is er nog steeds niets beslist. Echt genoten. Na de wedstrijd met de taxi terug naar de stad en na een opfris moment richting ons restaurant voor de avond: Fazenda Rodizio Bar &Grill. Over genieten gesproken. Systeem wellicht bekend. Flinke salade bar om bord vol te scheppen, en vervolgens komen er om de haverklap lange spiezen langs met allerlei soorten vlees. Op jouw verzoek snijden ze dan een heerlijk mals stukje af. Een kaart op tafel geeft aan of je even pauze wilt, of een hele lange als je klaar bent. Nou dat duurt even! Heerlijk gegeten.

Tweede slaapavontuur aangegaan om de volgende ochtend redelijk op tijd te vertrekken richting vliegveld, en dan na aankomst meteen na Nijmegen doorrijden voor een vergadering die voor mij was uitgesteld tot 16 uur. Fashionably late kwam ik daar om kwart voor 5 aan.
Het was er weer eentje om in te lijsten. Dank mannen voor de gezelligheid, ook Roel…. En Marcel natuurlijk superbedankt voor de organisatie!!! Volgend jaar weer volle bak denk ik. En ondanks dat de cirkel nog niet helemaal rond is (Italie moet nog steeds bezocht worden, PSG misschien? Hoewel, nu halfgod Ibrahimovic daar vertrekt..) gaan er toch stemmen op om volgend jaar Barcelona weer aan te doen. Het is dan 10 jaar geleden, en zolang Messi speelt (meer legende dan Ibra) is het altijd de moeite waard. We zullen zien. De traditie gaat voort.