Op maandag toch nog een keer terug naar het Gardameer. Een tochtje met de boot langs drie plekjes. Opstappen bij Salo, oversteken naar Garda, later naar Sirmione en dan terug naar Salo. Het was warm, zoals vaker, maar op het meer was er enige sprake van een briesje. Het Gardameer is natuurlijk wel prachtig. Immens groot, en de dorpjes hebben allemaal een zeer pittoreske uitstraling. En oh ja, het stikt ook van de toeristen. Daarom ook leuk voor een dagje, maar wij zitten goed aan het Idromeer. Lekkere cappuccino om mee te starten in Salo, weten dat we het bootschema goed moeten volgen, aangezien de auto nou eenmaal in Salo staat. Garda als dorpje is leuk, veel kleine steegjes, veel watervertier. Na een uitgebreide lunch de boot weer op richting Sirmione, met een mooi 15e eeuws kasteel en wat Romeinse overblijfselen van de tijd van Catullus. De warmte was pittig, konden nog een drankje doen in de schaduw en rond 5 uur weer met de boot richting Salo. Nog net op tijd terug in het huisje voor een avondduik in het zwembad. Mooi dagje geweest.

De dinsdag was een luierdag. Wel ’s ochtends gefietst, weer naar Bagolino. PR-etje op de beklimming aangescherpt. Daarna lekker gezwommen, gelezen en verder weinig gedaan.

Woensdag vroeg weg, op reis naar Venetië, toch een dikke 200km, maar de moeite waard om te ondernemen. Geen files, en zelfs de grote brug over reden we gemakkelijk Venetië binnen. Parkeren meteen aan het begin. Even flink slikken als er verteld wordt (en ook aangeplakt staat) dat de sleutels in de auto moeten blijven, en het raam open (anders gaat alles automatisch op slot). Op hoop van zegen. Het was erg warm, zo’n 37-38 graden. Erg bijzondere stad. Was er nog nooit geweest, Fleur wel een paar keren. Veel water, een mooi San Marco plein en – kathedraal. Stervensdruk was het wel. Flink gewandeld, stuk met het openbaar vaarvervoer gereisd en nog even lekker gegeten aan het Canal Grande. Eind van de middag de auto weer opgezocht. Tot onze grote opluchting stond die er nog. Terugweg verliep ook prima. Alle variaties tegengekomen. De Fiat-rijdende italiaan die van de toegestane snelheid 10km per uur af doet (lijkt Nijmegen wel) en met een slakkegangetje door de wegen kronkelt. En ook de BMW-rijdende Italiaan, die aan komt scheuren en moeiteloos met 3 naast elkaar (hij in het midden) op een 2-baans weg rijdt tijdens een inhaal manoeuvre. Je gunt iemand niet iets ergs, maar als je zo’n auto enkele bochten later tegen de vangrail zou zien staan, zou je toch zachtjes prevelen: ‘eigen schuld…’.

Op donderdag nog even een luierdagje, afgesloten met onze 2e BBQ.

Vrijdag 14 augustus. De tijd heeft gevlogen, alweer onze laatste dag!!! ’s Ochtends nog even de blauwe wandelroute gedaan bij Casto. Een mooie wandeling door bos, kloof en rivier bedding. Flink wat klimwerk voor een 6-jarige maar Elise hield zich kranig. Daarna natuurlijk nog een keer zwemmen. Nog even langs een wijnhandel, waar je jerrycans wijn kon tanken. En ’s avonds uit eten op dezelfde plek waar we ook waren begonnen 2 weken geleden. ’s Avonds de auto al vrijwel geheel volgepakt, om lekker op tijd te kunnen vertrekken.

Zaterdag: voor zessen in de auto. Besloten om alleen snelweg te pakken door Oostenrijk, dus Via Innsbruck, Munchen, Nürnberg, Wurzburg, Frankfurt, Koln, Dusseldorf en zo terug naar Nijmegen. Typt sneller dan het gaat. Om 21 uur waren we weer aan de Groesbeekse weg. Hebben we nog niet eens de hele route drama gehad, alleen een flink ongeluk voor Nürnberg leverde een dik uur vertering op. Voor de rest is het gewoon wel een flink einde rijden. 1160km. En de temperatuur daalde gestaag, tot de regen in Nederland (die ook niet meer is opgehouden!)

Mooie vakantie geweest, voor herhaling vatbaar. Prachtig weer, beetje aan de hete kant, en veel ondernomen, afgewisseld met luierdagen. En af en toe een beetje sportief door te fietsen, is ook erg fijn