Tja, dat was me wel een avontuurtje vandaag. Ik kom er zo op. Eerst de overnachting in een niet nader te noemen plaats (maar wel vlakbij de 1-weg in het zuiden van IJsland). Ook erg verleidelijk, een basket, een basketbal en een voetbal op het binnenplaatsje. Zowel gisteravond als vanochtend nog even hooggehouden, gedunkt (want gewoon erin gooien vind ik te moeilijk). Na alweer een lekker ontbijt gingen we op pad. Dit keer richting, je raadt het al, een waterval. De Seljalandsfoss. De feature bij deze was, naast het feit dat het wel weer meer dan 60 meter hoogte was, dat je er achterlangs kon lopen. Waren we blij dat het even droog was (de dag begon weer erg bewolkt) zochten we de striemende douche weer op, door de trappen in de windrichting van de waterval af, te beklimmen. Maar, het moet gezegd, weer een mooie. Trouwens, dit gebied is, aan de linkerkant, één grote bergketen, waarvan wij de top eigenlijk nooit zien, maar als er ook maar een plooi in het onverminderd groene oppervlak te zien is, dan stroomt er een waterval doorheen.

Na deze stop reden we een iets lichtere lucht tegemoet naar Dyrhólaey. Een rotsplateau met veel papegaaiduikers (of puffins). Heb er uiteindelijk nog een aantal van dichtbij kunnen vastleggen. Mijn paperazzi-achtige benaderingsmethode en lighouding kwam me op veel foto’s van mij te staan, en op veel belangstelling om mijn foto’s later te krijgen. Enkele prachtige plaatjes ertussen.

Op naar Vik (Wik spreek je uit), het zuidelijkste stadje op IJslands vasteland en ook het natste punt. Even gestopt om wat eten in te slaan, en verder gingen we. Onderweg nog even bij de grote vlakke lavavlakte gestopt om te voelen hoe fenomenaal zacht al dat mos is. Sowieso een bizarre aanblik, een soort groen bemost kussentjesveld. En toen…op naar het avontuur van de dag. Zo’n 15 km van onze huidige slaapplaats sloegen we van de hoofdweg (de 1) af richting Laki, over de F206. Dit zou zo’n 50km stuiteren en rivieren crossen zijn met een fenomenale verrassing aan het eind. Vanuit het echte vlakke rechts van ons, nu die groene bergketen in. Ongelooflijk. Je slingert je langs en een aantal keren over een rivier de hoogte in en ziet enorme, altijd groene, vergezichten met gras- en mosvlakten, stapels waterstroompjes, schapen en 1 grindpad daar doorheen. 50km is dus wel even wat. De vorige groepen konden de tocht niet maken vanwege de hoge rivierstand. Wij deden het gewoon. Op ongeveer de helft kwamen wij langs…een waterval: de Fagrifoss. Favoriet van de reisleider, en inderdaad: het is een beauty. In Canada merkte ik vorig jaar een beetje een verzadigingsgevoel bij watervallen, maar deze was weer adembenemend. And there’s more to come!

En toen gebeurde het. In de oversteek van een rivier klonk het ineens KLOENK-….-TIK-TIK-TIK. Stevige bus die we hebben met dubbele achterwielen. Laat nou een flinke steen tussen beide rechter achterbanden, zeg ook maar gerust velgen, vast gaan zitten. Eerst wat pogingen van reisleider en chauffeur (wij wisten nog niet eens precies wat er aan de hand was) maar al gauw moesten we uitstappen. Een flinke kei was het. De krik van de bus werkte niet, of de werking was niet bekend. Met een touw werd de steen omwikkeld, waarna eerst enkele mannen van de groep een potje touwtrekken aangingen met de velgen die de steen stijf tussen zich in vasthielden. Daarna probeerde de bus zichzelf te ontdoen, door met de voorbanden achteruit over het touw heen te rijden. Geen krimp. Uiteindelijk zag de reisleider geen andere mogelijkheid dan mee te rijden met een 4×4 die langskwam en zo hulp te gaan halen of regelen. Wij ploeterden natuurlijk door. De auto’s die langskwamen konden niet helpen, maar konden er wel precies langs. Totdat er een grote bus ons achterop kwam en geen kant op kon. Ze moesten dus wel helpen. Gek hoe hardnekkig die beide chauffeurs een blijkbaar eerder werkende oplossing met het touw wilden herhalen. Achterste bus met de band op het touw. Onze bus vol op het gas. Geen krimp. Muurvast. Nogmaals aangedrongen: vraag nou hun krik. Nou die kwam tevoorschijn. Band omhoog en met de sleutel aan de slag. Inmiddels had ik veel publiek vanwege mijn hand-, span- en losdraaidiensten. Een licht gejuich en applaus gingen op toen de band loskwam en de steen, zeg maar gewoon rots, er tussenuit viel.

Vervolgens alles weer vastdraaien en na 90 minuten onderhoud gingen we verder, nee natuurlijk niet….., terug. Misschien zondag nog een poging. Na aankomst bij Kirkjubaejarklaustur lekker gedouched, Asian buffet en nu in ons chaletje met 7 stoere mannen. Nee, ik schrijf dat plaatsje niet nog een keer uit.

Morgen trouwens vroeg op voor een gletsjerwandeling! En trouwens, dit bericht bereikt TheaterOfDreams.net pas op zijn vroegst morgenavond. WIFI probleempje. (Naschrift: pas op zondagavond komt het erop, nu dus!