Toch maar eens een verhaaltje wijden aan deze fenomenale band. Aanleiding is het concert van afgelopen woensdag in 013, Tilburg. Toen oud-collega Harm die ik regelmatig bij DT tegenkom het had over zijn 14e bezoek, dacht ik: dat kon ik ook weleens gehaald hebben. De > 40 keer naar Prince van Roy haal ik nooit, maar hoever zou ik dan wel gekomen zijn.

Het begon eigenlijk allemaal in 1991 in de bus (De Interliner) van Emmen naar Groningen. Ik maakte een praatje met een oud klasgenoot van de VWO, die destijds ook zanger was van een bandje, genaamd Ursa Major. Het was Bert Kamping, die inmiddels, weliswaar in een ander genre, van de muziek zijn beroep heeft gemaakt. Hij tipte mij tijdens die busrit om eens naar Dream Theater te luisteren. Ik zei wat? Dream Theater. Die hebben net een nieuw album uit, met een nieuwe zanger. Is mooie muziek. Dus ik heb toen Images en Words gekocht. En de rest is geschiedenis. De CD grijsgedraaid. in mijn studenten-kamerraam aan de Spoorsingel in Groningen zat ik te airdrummen op dit wereld album. Ik was into Van Halen in die jaren, maar na 1995 is dat snel weggezakt en is Dream Theater over gebleven.

Het zaadje was geplant en Dream Theater was ontdekt. Ik heb Bert enkele jaren geleden nog eens bedankt voor zijn tip. Ik kocht de CD’s, luisterde veel en verhuisde in 1996 ook nog eens naar Limburg waar ik zowaar enkele collega’s trof die de band ook kenden! Dáár zaten ze dus! Peter en Guido. En zo kwam het dat we in 1999 voor het eerst live naar Dream Theater gingen. Nou dat was raak. Sindsdien heb ik ze bijna niet meer gemist in Nederland (alleen als ik op vakantie aan de andere kant van de wereld zat), en heb ik ze ook enkele keren gezien in Duitsland en België.

Ze stelden nooit teleur, Portnoy was zo gek dat ie elke avond een andere setlist wilde spelen. Hoogtepunt was wel 2005 waar ik in 5 dagen 3 x ging. Dat zijn gemiddelden, die haalt echt alleen Roy Stout bij Prince.

Ik heb dus op Setlist.fm in combinatie met wat kaartjes die ik nog had een overzicht geconstrueerd. Het complete lijstje is:

  • 12 nov 1999 Ancienne Belgique, Brussel
  • 9 jul 2000 Bospop, Weert
  • 14 okt 2000 Maaspoort, Den Bosch
  • 4 feb 2002 HMH, Amsterdam
  • 3 nov 2002 Ahoy, Rotterdam
  • 18 jan 2004 Ahoy, Rotterdam
  • 25 jan 2004 Vorst Nationaal, Brussel
  • 7 okt 2005 Philipshalle, Dusseldorf
  • 10 okt 2005 HMH, Amsterdam
  • 11 okt 2005 HMH, Amsterdam
  • 17 juni 2007 Fields of Rock, Biddinghuizen
  • 7 okt 2009 Ahoy, Rotterdam
  • 10 jul 2011 Bospop Weert
  • 1 feb 2012 Ijsselhallen, Zwolle
  • 17 feb 2014 in HMH, Amsterdam
  • 16 juli 2014 in 013, Tilburg

En dan zegt mijn gevoel dat ik nog een keer in Dusseldorf ben geweest en ik ben ook nog zeker op Graspop geweest, weet alleen niet meer welk jaar. Ik denk 2002.

Dus dat zijn er 18!!

En dan nog even over de muziek. Ik ben een redelijke hardcore fan kun je wel stellen gezien bovenstaand lijstje. Maar dan fan in de zin van liefhebber van de muziek. Elk van de 4 muzikanten zijn de besten in hun genre (ook door collega’s erkend). James Labrie ís Dream Theater, ook al wordt hij niet door iedereen evenveel gewaardeerd. Het is krachtige, vaak epische, altijd progressieve hardrock, met metal invloeden, maar net zo vaak klassiek getint. Fenomenaal (vind ík dan). Het is super om mee te drummen, vanwege de dramatiek, de maatwisselingen (als ik ze doorheb, anders is het drama). En los van de beschrijvingen, je voelt energie als je de muziek hoort, en je hoort kwaliteit, craftsmanship. Het is wel duidelijk dat het geen mainstream is, want vind maar iemand die de band kent, vind dan iemand die er naar luistert, en dan nog iemand die naar een concert gaat. Beperkt gezelschap. Vandaar ook de deel-neiging als ik er weer eens sta.

Mike Portnoy was altijd mijn voorbeeld als drummer. Ik weet nog in welke vergaderzaal ik zat toen bovengenoemde Harm mij een berichtje stuurde dat Portnoy gestopt was met Dream Theater. Even van slag (ja, slaat helemaal nergens op!! Maar toch). Via een briljant in elkaar gezette auditie werd Mike Mangini geïntroduceerd en los van de vele reacties, vaak negatief over de breakup richting Portnoy, is Mangini zonder problemen als zijn opvolger gestart. Sterker nog: de hele band heeft een energieboost gekregen. En de nummers die ze schrijven, nu zonder Portnoy, zijn nog steeds typisch Dream Theater, weet ik sinds het laatste album. 1 nadeel. Ik kan nu nog minder nadrummen als voorheen…

Portnoy volg ik natuurlijk ook nog. Bij Neal Morse, Transatlantic en bij Flying Colors.

Afgelopen week dus Dream Theater in 013, Tilburg. Kleine zaal, dus intiem. Stond nog niet vaak zo dichtbij het podium. En het was weer 3 uur knallen. Een kwartiertje pauze, met een filmpje vol zelfspot tijdens de Intermission.

De naam van mijn website is natuurlijk geen toeval. Gelukkig is de naam op zich al mooi, ook als de band zou verdwijnen.

Zo. Weer even warm geschreven voor de reis naar Ijsland komende maandag. Vandaag is al zo’n zwarte dag voor Nederland, toch maar een positief verhaaltje