Vorig weekend vond het plaats. De traditie waarbij ik me sinds vorig jaar heb mogen aansluiten. Het fietsweekendje in het verre zuiden, waar men het woord heuvelachtig in de mond mag nemen. De groep heeft als oorsprong volgens mij van alles: Het oosten, squash, tennis, Den Haag etc. De traditie zat van oudsher op de camping maar de laatste twee jaar hebben we geupgraded naar een huisje. Wel zo prettig (vind ik). Dit jaar waren er 8 van de partij (en dat kunnen er zo maar 10-12 worden als iedereen mee zou gaan). Plaats van bestemming was Sint Martens Voeren, net over de Belgische grens. Ik pikte Jarno rond 2 uur op en we reden, nog een klein beetje voor de echte drukte aan, richting Maastricht. Afgebogen via Heerlen vanwege de werkzaamhedendrukte bij Maastricht, kwamen wij rond 5 uur aan in het huisje. Lekker ruim, mooi gebouwd, goeie voorzieningen. Dus prima. De organisator van het geheel was nog in geen velden of wegen te bekennen. Wij waren ook niet van de boodschappen; mijn BBQ was voor morgen, en Jarno was van de gezonde fietssnacks. Het dorp was leuk maar er is niets, dus wij zaten na aankomst eerst een tijdje op een houtje te bijten. Tegen 6-en reed er een flink laag liggende auto de parkeerplaats op. Eruit kwamen 4 jongemannen (Frans, Willem, Joris en Erik) met een kofferbak vol eten en drinken. Hoera: het eerste biertje diende zich aan. Niet veel later arriveerde ook Jeroen uit Amersfoort. We waren bijna compleet, alleen de grote regisseur ontbrak nog steeds. Niets welkom heten, niets alles in gereedheid brengen. Nee, meneer wilde alle mogelijke vrijdagmiddagfiles tussen Den Haag en Maastricht meepikken. Gereserveerd bij Moeder de Gans in Teuven. En toen Ron eenmaal was gearriveerd, iets na half 8, was het linea recta naar het restaurant. Lekker gegeten, goede bodem gelegd voor de inspanning die komen ging. ’s Ochtends uitgebreid ontbeten, met de ervaren ‘eieren-en-spek-bakker’ Joris. Rond half 10 werden de fietsen gebracht, en iets na tienen fietsten we weg. Richting Voeren zou het gaan, om even wat goede routekaarten te kopen bij de Belgische VVV. Ergens in het begin was Joris vooruitgereden, en die kwam ons weer tegemoet, nog maar een klein stukje van het huisje af. Nietsvermoedend fietsten wij de ongeveer 4 km naar het dorpje Voeren, om daar te concluderen dat Joris spoorloos was. Enne: geen telefoon bij zich, geen geld en geen eten. Wij teruggefietst, wel met 2 goeie routekaartjes, en bij het huisje aangekomen: niemand te bekennen. Even gewacht, briefje geschreven voor onder de ruitenwisser en toch maar op pad. Erg onhandig allemaal. Mooie route, prachtige omgeving! Toch wel even iets anders dan wielrennen. Klimmen is al pittig, klimmen door bospaadjes met los zand, grind, stronken, zeer steil afgewisseld met vals plat, is nog veel pittiger. En afdalen gaat ook niet zoals met wielrennen met 40-50 km per uur. Soms wel, maar meestal met beide handen aan de rem om niet tegen een boom of hek te pletter te slaan. En een klein wintersport effect is er ook wel. Kom je al stoempend en snuivend boven na een klim, is de rest net uitgehijgd en hersteld, en hoor je: ‘Zijn we compleet? Ja? Ok, we kunnen weer!….’ Met halverwege een lunch (all-you-can-eat-soep) uiteindelijk 35 km gereden. Hier moet wel even het verhaal Frans verteld worden. Frans traint voor een fietstocht in de Himalaya in het najaar. Frans ging vrijdagmiddag meteen enthousiast aan een biertje, en ging daar rustig mee door bij Moeder de Gans. Thuisgekomen nog een afzakkertje, dus je gaat denken: wat gaat dat worden morgen. Nou, hij fietst ons er allemaal af! (misschien op Joris na, maar die was vakkundig voor de hele dag afgeschud). Als een krachtpatser reed hij in het rond. Bier of geen bier.

Zo halverwege de middag waren de eersten terug bij het huisje. Vervolgens kwam een uitgehongerde, licht vereenzaamde Joris terug, en uiteindelijk het groepje dat nog een lusje extra had gedaan. Klaar om de BBQ in ontvangst te nemen. Ideaal. Alles bestellen, met BBQ en al, niet afwassen en de volgende ochtend wordt alles weer opgehaald. En het smaakte ook nog prima! BBQ in kwadranten verdeeld, enerzijds voor de vis van Frans, anderzijds om ruzie te vermijden over de overige vleessoorten. Een lekker biertje of wijntje erbij, op het balkon, het was heerlijk. En het voelt extra goed na een inspanning geleverd te hebben. Net als vorig jaar viel dit weekend ook weer samen met de Champions League finale, alleen het enige nadeel was dat dit enorme huis een klein rotschermpje als TV heeft, en dan ook nog met Belgische zenderindeling. Dus Ned 1 en that’s it. We hebben de finale enigszins turend gekeken, met Frans commentaar. Mooie finale trouwens! Niets mis mee. De volgende ochtend gingen we er nog weer op uit, dit keer voor het eerst sinds enkele jaren inclusief Willem! Jeroen had nog familie verplichtingen en vertrok ’s ochtends na het ontbijt. Nam op het nippertje nog het jackje mee, dat hij de dag ervoor in mijn rugzak had gestopt, maar vergat onberispelijk zijn ipod en dock (toch niet echt overheen te kijken) Hij kwam er ter hoogte van Maastricht achter en belde meteen met de vraag of iemand de spullen wilde meenemen.

Nieuwe fietsroute uitgekozen en na wat gezoek werd het ook weer een prachtige route met één lange, deels vreselijk steile klim erin. Uiteindelijk belandden we (met 7 dus, dit keer inclusief Joris) in Aubel. Joris werd tussen 2 fietsen ingeklemd en om de 25 meter moesten we met het 6-tal roepen ‘Joris is er nog’. De eerste paar km was trouwens nog even pittig, aangezien je (houten) achterwerk luidt te kennen geeft dat het gisteren behoorlijk door alle gestuiter te lijden heeft gehad, en of dat nu echt vandaag nog een keer moet!… Na de ingetreden verdoving is dat wel weer uit te houden.

Sjonge wat was het daar druk, in Aubel. Het deed me denken aan de tijd dat ik in Maastricht woonde. Al die dorpjes in Ned en Bel liepen uit: paradeerden over marktjes en in hun auto’s door het centrum, in hun netste kleding! Hier nog een drankje genomen, en voor 4 van ons de route naar het huisje uitgestippeld. 3 mannen deden nog een extra lus. Na een laatste stuk, met flink veel afdaling, rond de middag weer teruggekomen bij het huisje, heerlijk gedouched (super douche daar, is toch een belangrijk ingrediënt bij zo’n activiteiten weekendje) en rond 1 uur met Jarno richting Delft gereden. Super relaxed weekendje. Volgend jaar opnieuw, er gaan zelfs stemmen op over dit najaar, en dan te gaan wielrennen. Ik ben vóór!!!