Madrid 2014. Voetbal, bier en 30 graden. Kan slechter…Afgelopen weekend was het weer zover. De 9e voetbaltrip met de kerels. De vaste kern is volgens mij teruggebracht tot 3: Marc, Marcel en ik. Wij hebben ze allemaal meegemaakt, de rest varieert van 3-8 keer denk ik. De bestemming? Madrid. Voor de 2e keer. Na Real een aantal jaren geleden, dit jaar Atlético Madrid. De groep bestond dit jaar uit Dennis, Roger, Rene, Bas, Bart, Marc, Marcel, Peter, Jeroen, Michel, Koen en ikzelf.

En op het geheugen op te frissen: Via Barcelona (2x), (Real) Madrid, Londen (Chelsea), Manchester (United), (Bayern) München, Liverpool en Valencia nu dus Madrid.

Zaterdagochtend om 6 uur in de auto richting Brussel. Half 8 aangekomen, natuurlijk vind je de rest van de groep bij de Starbucks en om half 10 vlogen we. 2 uurtjes later landden we in Madrid. De weersvoorspellingen hadden het aangekondigd, maar het bleek ook uit te komen. 30 graden en meer in de stad. ’s Avonds tot middernacht goed buiten toeven met nog dik boven de 20 graden. In Nederland was het een tikkie anders, kregen we mee. Iedereen gunde ons enorm dit lekkere weer was uit de appjes af te leiden…. Ik kreeg nog een plaatje uit Nederland van Johan Cruijff met paraplu in de stromende regen met de tekst: ‘Elk voorjaar heb z’n najaar.’

Het hotel (Hotel Rex) bevond zich midden in het centrum (Gran Via). Hoe kan het ook anders als Marcel het organiseert. Starbucks dichtbij, metro om de hoek en je loopt zo naar de pleinen en terrassen. Daar gingen we ook zaterdagmiddag meteen naartoe.

Eerst moesten we even aan het idee wennen dat de portemonnee van Roger gestolen was, hoogstwaarschijnlijk in de metro. Korte broek, ritssluiting of drukknop, waarachter de beurs. Roger is niet de kleinste van de groep, sterker nog, hij is groter en breder dan ik ben, en je wil er geen ruzie mee. Hoe geraffineerd pakken ze dat aan. Vanaf dat moment droegen we onze eigen  portemonnee in onze onderbroek, of hadden we continu onze handen in de zakken, er bovenop, en dat lijkt ook nergens naar. Ongelooflijk knap van die kerel (Roger) dat hij constateert dat dit gebeurd is, even baalt, zijn vrouw in Nederland belt om ‘de boel’  te blokkeren, en vervolgens goedgemutst meeloopt naar het terras. Ik weet niet wat ik had gedaan. Ik weet wel welke neiging ik even gehad zou hebben. De eerste de beste vlucht terug naar huis. Heb je niks aan, weet ik ook, maar ik zou er wel verschrikkelijk flauw van zijn. We kwamen een dag later nog een Nederlands stel tegen dat, zelfs voorbereid op dit soort dingen, toch hetzelfde overkwam. Deze man leek wat meer op mij. Pissed was ie. De zaterdagmiddag brachten we door op Plaza Santa Ana. Biertje, lunch, nog een biertje enz. Genietend van het lekkere weer, en natuurlijk bijpraten aangezien een deel van de groep elkaar 1 keer per jaar ziet. Gaat veel over volleybal, want dat is de grootste gemene deler van de groep, maar natuurlijk ook voetbal. Na een relax momentje in het hotel, rustig een restaurantje gezocht (eerst een valse start, waar we helemaal achterin werden gestald, vreselijke wijn proefden en letterlijk oud bier, besloten hier niet te eten, en de meest tactvolle van de groep dit even aan de eigenaar lieten uitleggen: Bas….). Het werd de buren, voor een ‘breng maar wat, knock yourself out’ tapas-maal. Heerlijk, en de wijn was hier wél goed. Nog een korte stop in de Irish Pub (voor wat cola) en terug richting het hotel.

Op de zondag om 19 uur zou de wedstrijd zijn. Atlético-Malaga. Gewoon meer punten pakken dan Barcelona en Atletico wordt kampioen vandaag. Of Real moet gek doen.

De rest van de zondag konden we nog even ‘cultureel doen’. Op een of andere manier, bewegen we ons toch als complete groep door de stad, en had ik dus 11 man op sleeptouw (en honderden roze-geklede vrouwen…..). Eerst via het Plaza de España naar het koninklijk paleis. Blijft een indrukwekkend gebouw. We waren er jaren geleden ook even binnen geweest. Had ik al gezegd dat het 30 graden was? Tegenover de ingang van het paleis namen we even plaats op trappen. Lekker in de schaduw even relaxen. Toen het moment naderde om weer iets te gaan doen, kwam Bas met de legendarische vraag: ‘Er was hier toch in de buurt ook zo’n kathedraal? Waar is die eigenlijk? ‘ De ene helft van de groep keek hem verbijsterd aan, de andere helft deed dat niet, maar wees met duim over de schouder naar achteren. ‘ Daar Bas, we zitten er pal voor. ‘

We belandden daarna op de Plaza Major, voor nog een paar biertjes, en wat hapjes. Na omkleden in het hotel (stomkop die ik was, wilde ik er fatsoenlijk uit zien, dus verwisselde korte broek weer voor lange spijkerbroek, maar daar kreeg ik spijt van) Lopend naar het stadion: Vicente Calderon. Aan de rivier. We hadden wel vastgesteld dat we met de rug naar de zon zouden zitten, en ook overdekt, dus geen last. De route werd al snel steeds duidelijker vanwege de grote aantallen Rood-Witten die er ook liepen.

Voordat ik de geweldige ambiance versla, nog wel even een kanttekening (als niet geboren voetballer; oh, das een beetje gek, of geboren niet-voetballer… of, doe die maar, niet geboren-voetballer)

Wat is dat voetbal toch een raar spelletje. Als je het goed bekijkt dan bestaat het voor de toeschouwer uit 80 minuten ergeren aan van alles en nog wat. Enkele blije momenten als een aanval of actie lukt, en euforie (of droefheid, afhankelijk van de kant) bij een doelpunt. Dit gebeurt ook maar een paar keer per wedstrijd. En het kankeren geldt natuurlijk de tegenstander (hoe beter die speelt, niet hoe mooier we het vinden, nee hoe meer we ons ergeren) maar nog veel meer de scheidsrechter. Die doet het nooit goed. Er gebeurt bijna niets meer níet op appèl. En alle spelers zijn de hele wedstrijd bezig de scheidsrechter in de luren te leggen met schwalbes, vragen om kaarten, geniepige overtredingen. En als de scheidsrechter er een keer intrapt zijn alle spelers boos. Alle hulpmiddelen die ons tegenwoordig ten dienste staan om de scheidsrechter te helpen betere beslissingen te nemen, worden vakkundig door de FIFA geweigerd, want het voetbal zou eens een moderne en zuiverdere sport worden. Dan dat tijdrekken. Sommige ploegen al vanaf de eerste minuut. Genoeg om legio toeschouwers de hele wedstrijd in de erger-modus te krijgen. Ook dit had al lang kunnen worden opgelost. Gewoon 2×35 minuten zuivere speeltijd, klaar. Maar dat is ook te modern, en het ergeren hoort zo bij het voetbal hebben we besloten. Sommige wedstrijden zijn ook meer contact-vechtsporten waar af en toe een bal doorheen rolt.

Maar voetbal is wel een geweldige sport;-). Niets voelt zo natuurlijk (ook voor een niet-voetballer) dan een bal die op het veld ligt te trappen. Niet trappen is geen optie. Heerlijk.

En de ambiance in zo’n stadion is natuurlijk helemaal geweldig. Kampioenswedstrijd! Toen we het stadion bereikten stonden er duizenden mensen te zingen, feesten. Wij gingen naar binnen en waanden ons even weer in het VIP arrangement in Londen bij Chelsea destijds. Enkele prachtige langbenige, hooggehakte, zwart geklede dames ontvingen ons, om ons feilloos tussen de VIP-boxen door naar onze ordinaire tribune te leiden. We wisten ineens allemaal de weg niet meer, en lieten ons graag helemaal tot de stoel brengen.

Zo. Wedstrijd begint. Rommelig, spanning erop. Malaga begint meteen met tijdrekken. Gejuich gaat op: Real staat achter horen we. Meteen na rust valt de rommel goal aan de verkeerde kant. 0-1 achter!! Dit gaat niet goed. Een kwartier later maakt Atlético gelijk. Het kan weer. Real komt op 2-0 achter en is uitgeschakeld. Barca blijft maar op 0-0. 1 doelpunt van Atlético zou leiden tot het kampioenschap. Belegering mocht echter niet baten. Enkele goede reddingen voorkwamen de 2-1. Eindsignaal. Geen kampioen. Pissig en getreurd druipen de mensen af. Volgende week Barcelona-Atlético. Als Barca wint, zijn ze alsnog kampioen.

Qua spanning was dit een toppertje. Je vraagt je af hoe Marcel Holidays dit in oktober/november al aanvoelt als hij de datum en wedstrijd plant. Geniaal.

Na de wedstrijd werd richting het centrum een terrasje gevonden en hebben we tot na middernacht buiten zitten eten, met de nodige bier, sangria, tapas. Mooie anekdote nog. Er kwam zo’n man/jongen langs met een speledingetje, lichtgevend en via een elastiekje kon je hem flink de lucht in schieten en kwam hij langzaam als een parachute-achtig iets neer. Voor het niet mis te verstane bedrag van 2 euro dacht ik, das leuk voor de Hoogeveense kids.  Ook Marcel en Michel kochten er eentje. Het apparaatje moest wel even geprepareerd worden, door de soort wieken even op de juiste manier om te buigen. Dat deed de jongen al bij Marcel, daarna bij mij. En Michel kon niet achterblijven en stelde de jongen de legendarische, maar ook wat twijfelachtige vraag: “Can you bend for me?…….” En dat ligt dan bij mij op de kamer!

Het vloog weer voorbij. Maandag rond half 1 vlogen we weer, om 3 uur stonden we weer op Belgische bodem, en om half 6 stapte ik in Delft mijn house-for-sale weer binnen.

Dank aan de roomies (de ‘zwerfkeien’ uit Sneek en Helmond), dank aan de Limbos en natuurlijk dank aan Marcel Holidays voor alweer een perfecte organisatie.

Volgende keer jubileum, wellicht Portugal!