Daar zitten we dan. Na het lekkere eten, opnieuw bij De Wijnberg in hartje Bolsward (zo heel veel  keuze is er nou ook weer niet in dit mooie stadje), op de kamer. Echt een perfect stekkie: het Weeshuis. Mooie kamer, mooi pand, prima ontbijt en zeer vriendelijke en hulpvaardige mensen.

We hebben besloten dat het bij deze ene afzie-dag blijft. Het is mooi geweest. Na afloop van het relaas zal wel duidelijk zijn hoe we tot dat besluit zijn gekomen.

Vanochtend om 8 uur een heerlijk ontbijtje verorberd. Goeie bodem voor onze tocht. En het was nog droog. Wel bewolkt, maar droog. We zijn bijna precies om 9 uur gestart bij de officiële startplaats, achter het stadhuis. Als je weet dat we om kwart voor 6 ’s middags terugwaren, kun je er dus wel even voor gaan zitten…

De eerste kilometers gingen heerlijk. De wind was behoorlijk gaan liggen t.o.v. de storm van gisteren. Wel kwamen wij op een heleboel fietspaden nog wel stille getuigen van die storm tegen. Stapels takken en bladeren. Soms leek het wel even veldrijden. Zonder al te veel moeite kwamen we in Harlingen. Ook zeer te spreken over de bewegwijzering, tot dan toe. Bij Harlingen draaiden we naar het oosten, richting Franeker. Tijdens de eerste 2 uur konden we ons geluk niet op. Lekker rustig op de weg, elke hond-uitlater groette ons hartelijk, en het was bewolkt maar droog. En toen, ik denk dat we Franeker net voorbij waren, begon het rustig te regenen, maar al vrij snel hadden we te maken met een gestage stortbui. Misschien bestaat die combinatie niet, maar het regende gewoon hard. En een uur lang. Al vrij snel pakten wij onze overschoenen en dachten, zijn wij even goed voorbereid. Al vrij snel bleek dat die dingen echt alleen voor de warmte zijn, en niet voor het water. De sokken sopten al in de schoenen; dat deden ze al en dat werd alleen maar erger ondanks de overschoenen. Aram had natuurlijk zijn nieuwe aanwinst: een echte wielrenregenjas aangedaan. Ik had de hoes over de rugzak heen gedaan, dus we konden er wel even tegen. Maar het frustrerende is, als je daar door de stromende regen fietst: je bent nog lang niet op de helft, je moet nog bijna 100 km voordat je een keer de droogte kan opzoeken. En dat fietst iets minder lekker. Na Franeker ging het ook voor het eerst mis met de bewegwijzering. Die bordjes staan vaak erg laag bij de grond. Soms achter het riet en soms zie je het te laat. Nou zijn wij vrij alert, en als je een afslag mist, dan is het even remmen, draaien en de bocht in. Alleen als het regent en alles is nat, dan is even remmen er niet meer bij. Tegen de tijd dat je stilstaat ben je al bijna in het volgende (verkeerde) dorpje.

Nou is Dokkum de volgende stad op de lijst, maar die is zo’n gruwelijk stuk verder dan Franeker, dat was doorbijten. Op een bepaald moment reden we langs de dijk (waarachter geen water, maar volgens mij uiterwaarden), op zich prachtig tussen de schapen, letterlijk tussen de schapen op het fietspad; af en toe sprongen ze opzij, gelukkig altijd de goede kant op. Ik begon mijn linker knie te voelen, dat gebeurt me wel vaker, maar meestal aan het eind. En meestal is 70km ook aan het eind, en nu de helft! (Dachten we toen nog…). Aram had trouwens hetzelfde, maar dan aan de rechterknie. Zouden we dan toch rond de 40 zijn?

Stug doorfietsen maar richting Dokkum. En heel vaak zie je afslagen met N-wegen, waarop dan bijvoorbeeld staat Leeuwarden-15 km. Waarom moeten wij er dan nog 50 voor Leeuwarden!!! Het was inmiddels, zo’n beetje ten tijde van de schapen, zachter gaan regenen, om daarna helemaal droog te worden. Dat werd niet vervangen door een zonnetje, dus nat en koud bleven we gewoon. Ondanks ons voornemen om door te fietsen en alleen maar korte stops te doen, hebben we in Dokkum toch maar even gelunched. Dat was ongeveer na 100 km. Lekkerste uitsmijter ooit., koffie ook hemels, hoe zou dat nou kunnen. De fietsen moesten we weer terugzoeken, verstopt onder de modder als ze waren. Maar na een half uurtje gezeten te hebben, tegen half 3, stapten we weer op. Met goede moed. Lekker in 1 rechte lijn naar Leeuwarden en dan naar Bolsward. Nog 40 km, want dat staat op de site: na 140 km ben je weer in Bolsward!

Leeuwarden was nog een kilometer of 20, en langs het water, op fietspaden van een meter breed, ging het die kant op. Trouwens: pas rond Leeuwarden troffen wij de eerste wielrenner van de dag. Tot dan toe niets! Helemaal niets. Ja, 2 echtparen op een accufiets, en wat hondenuitlaters. De rest van de Friezen bleef binnen. Ondanks de rompslomp van regenjassen, rugzakken, nat en koud, toch regelmatig gestopt voor de noodzakelijke repen, bananen en drankjes. Aram had een ISO-star goedje gekocht, dat zo smerig was, dat het wel fenomenaal goed moest zijn. Dwars door Leeuwarden heen en aan de zuidkant er weer uit. En wij zagen toch nog steeds regelmatig bordjes met Elfstedenroute. Maar het voelde soms alsof we lusjes maakten, of omreden. De route die ik van internet had gehaald (via Runkeeper) klopte vanaf hier ook voor geen meter meer. Maar richting het zuid-oosten dat was altijd goed.Toch kropen de kilometers voorbij, en geen bordje meer, geen bord waarop iets van Bolsward staat. We gingen richting de 125, richting de 130, en maar niks. We zitten niet in de bergen, dus de kans dat je een bocht omgaat en denkt, oh daar is het, was niet zo groot. Nergens iets te bekennen. Een psychisch moeilijk moment trof ons bij een brug, waar ook alweer geen bordje stond. Wij hadden allang besloten: Wij willen naar Bolsward, linea recta. En een vriendelijke visser hielp ons uit de droom.  Bolsward?? Naar Bolsward??!?! Nou ja, hier de brug over en dan linksaf en dan krijg je dorpje A, en dan dorpje B, en dan eerst Sneek en dan Bolsward! Jullie zijn dan nog wel even onderweg! Ik hoorde Aram van frustratie bijna van de fiets vallen. Maar ja: wat moet je. Fietsen met die handel. Inmiddels ook de kaart op de iPhone erbij gepakt. Alles gericht om de kortste route naar Bolsward te vinden. Dat begon zich een beetje af te tekenen, zonder dat precies duidelijk was hoever nog. En een bordje Bolsward liet ook erg lang op zich wachten. Eerst langs al die vermaledijde dorpjes. Wel Sneek goed links laten liggen. Dat is voor morgen (yeah right!….) En inderdaad, tegen de tijd dat het na vijven was, en het begon weer te regen fietsten wij  met luid protesterende knieën, en keken we eigenlijk continu naar onze voorband, om elke 100 meter even op te kijken of we ergens tegenaan reden; continu voor ons kijken liet onze nek ook niet meer toe. Eindelijk kwam Bolsward in zicht. Na 158 km precies reden wij langs het stadhuis en nog 300 meter later strompelden we het terrein van het Weeshuis op.  Het was kwart voor 6 en kort nadat wij binnen waren, hoosde het weer.

Klinkt als een drama verhaal, maar het was een mooi avontuur, en we zijn helemaal uitgewoond. En blessures in combinatie met de slag in mijn achterwiel die vandaag wat groter is geworden, heeft dus tot de conclusie geleid: biertje, lekker eten, relaxen, morgenvroeg lekker ontbijten en richting Delft! En iedereen die deze tocht in 1 dag rijdt, sommigen al 10 keer? Respect! En lach ons maar toe (niet uit); alle ellende is relatief. Wij zijn lichtelijk trots, en blij dat we moeilijk lopen.

Ik hoop op een stortbui onderweg morgen, dan worden de fietsen een beetje schoongespoeld.

De douche was na afloop perfect. En het hele weekendje trouwens ook. Wat is dat toch mooi: een goede vriendschap.

Op naar de volgende gezamenlijke uitdaging.