Laatste hele dag in Canada. En zowaar, hoe is het mogelijk, de eerste volledig zonnige dag (op volgens mij Calgary 2 weken geleden na). En de dag begon lekker. Ik heb inderdaad hardgelopen: 5km. Nou was het wel mooi weer, maar dat wil niet zeggen dat het om half 9 niet flink koud was. Voor het lage ochtendzonnetje moest je eerst naar de waterkant, en dan voelde je hem. Dus toen ik in mijn korte broek en T-shirtje naar de kade geklappertand had, begon ik. 2,5 km door de haven en het eerste stuk van Stanley park in, en toen weer terug. Staat op de Garmin, dus pas thuis op Facebook. Ging redelijk, ben natuurlijk wel wat uit het ritme, dus mijn schenen deden een beetje moeilijk, maar wat maakt het uit. Wat een lekker begin van de dag (als het morgen ook zo zonnig begint: nog een keer!). Daarna leker gedouched, en naar Blenz (de Canadese Starbucks; hoewel ze er daar ook tientallen van hebben) voor een cappuccino en een een chocolate brownie cake (ja, dat mag dan even)

Vervolgens een fiets gehuurd, en het hele Stanley park rond gefietst. Het is eenrichtingsverkeer, en dan nog gaat het bijna mis met bikers, hikers, wandelaars, joggers, skaters die door elkaar krioelen en allemaal hun eigen moment kiezen om plotseling te stoppen om een foto te maken. Tis een mooi rondje. Doet een beetje denken aan San Francisco, maar de brug mocht waarschijnlijk niet rood zijn. Deze is groen, en hij heet de Lions Gate brug. Goed idee om vlakbij het centrum zo’n groot park te hebben en in ere te houden. Dus al met al een sportieve ochtend. ’s Middags de benenwagen verder genomen. Eerst weer naar de haven; dat heeft toch altijd een aantrekkingskracht: water. Helemaal in de zon (maximaal van genieten!). Toen rechtsaf, verder richting het centrum. Langs het vliegveld (of vliegplas) voor de watervliegtuigen, naar het Canada building, waar de cruiseschepen aanleggen. Even gelunched (lasagne met budweiser, perfect toch). Nog ietsje daar voorbij liep ik weer de stad in, van het water af. In de wijk Gastown, het oude gedeelte van Vancouver. Toen ik een beetje had rondgelopen en gesnoven (wat een wiet daar, op Victoria Park) dacht ik via de East Hastings straat weer terug te lopen richting hotel. Ik de bocht om, en toen schrok ik me een hoedje. Massa’s, maar dan ook echt grote groepen zwervers, daklozen, wiethandelaars, winkelkarretjes met mensen erachter, dronkelappen. Het was een drukke straat, met auto’s en bussen af en aan, dus onveilig voelde ik me niet, maar op mijn gemak ook zeker niet. Maar dit duurde een paar blokken lang! Ongelooflijk, alsof het een bijeenkomst was. Ik zag ook live gehandeld worden. Heel langzaamaan, toen East Hastings overging in West Hastings, werd het weer wat normaler. Zodra ik de Robson street weer inliep, waar het hotel ook aan ligt, kwam ik weer bij de luxe kleding winkels, werden de mensen weer wat ‘saner’ en netter. Voor mijn gevoel kun je die stad ook een beetje in 2-en delen. En ik ben blij dat ik aan deze kant in het hotel zit. aan deze kant heel veel jonge mensen, ook weer veel aziatische afkomst. Veel, heel veel sushi, koreaanse restaurants. Terug op de kamer even gerelaxed, en toen nog even cadeaugeshopt, ja ook dat moest nog even natuurlijk. Grotendeels geslaagd. En vanavond weer naar de Sushi Mart geweest voor een voorafje, en vervolgen naar een Korean Fusion restaurant, voor een mixed grilletje.

Zoals gewoonlijk volgt er thuis nog een afsluitende blog, met alle conclusies en bepiegelingen. En er ontbreekt straks een dag, aangezien ik morgen om 17.15 vlieg, en zaterdagochtend om 11.45 aankom. En dan staat die geweldige Joanne me weer op te wachten. Alweer super!
Morgenochtend misschien nog even hardlopen, en nog even wat slenteren in de stad. Tis een half uurtje rijden naar het vliegveld.