Ik begin maar even met schrijven op de veerboot. Gratis internet bij BC Ferries! Ik was natuurlijk weer ruim op tijd, maar gevolg is wel dat mijn boek uit is! Gaaf boek. Ter herinnering: Jed Rubenfeld; Doodsinstinct. Gaat over de aanslag op Wall Street in 1920, over de ontdekking van radium door Marie Curie en over Sigmund freud. Mooie mix tussen historie en fictie, maar dan niet zoals 13 in een dozijn. Ik houd daar wel van. Zal het zeker aan pa uitlenen, en ga ook dat andere boek van hem lezen.

De dag verloopt tot nu toe (weet niet hoe het straks gaat) niet al te lekker. Waarom? Beetje spanning in mijn lijf, Vancouver Island had ik net zo goed niet kunnen doen. Toch wat teveel reizen, helemaal in verhouding tot de belevenissen en het weer. Er gebeurde gisteren ook echt wel iets geks. Verkeerde knop ingedrukt op de iPad en alle foto’s op de geheugenkaart weg. Met name het wissen van de foto’s van de laatste 3 dagen (de beer, de walvissen) kan problematisch zijn. Die had ik niet op de iPad gezet. Ik kan proberen ze terug te halen, dat lukt thuis misschien wel. Als dit in de laatste week Amerika was gebeurd, was ik in alle staten geweest, paniek! Het geeft maar aan dat dit echt geen fotovakantie is geworden hoewel er wel redelijke plaatjes tussen zitten. Des te belangrijker is het dat mijn blog een goede sfeerweergave is, zowel in goede als in matige tijden ;-).

Ik was vroeg wakker, en ging rond 8 uur al op pad. Dat de dag me niet echt gunstig gezind was bleek bij elke plek waar ik even wilde kijken. Net als ik aan kwam rijden, begon het net te regenen. Bewolkt was het natuurlijk de hele dag, maar op die momenten net een bui: dat gebeurde bij een uitkijkpunt, een korte wandeling in het regenwoud, het Interpretive Center aan het strand, maar ook bij Port Albani. Ik ben voordat ik weer linksaf richting Nanaimo ging nog even doorgereden naar Ucluelet (ja ik schrijf het echt goed). Het andere haventje aan dezelfde kust. Daar even een lekker cappucino en een heerlijk stuk cake gehad (ontbijt). Toen richting Port Albani. Op zich is die weg dwars over dat eiland prachtig, veel bijzonder bochtenwerk, met dit weer de watervallen die voor je van de rotsen op de weg belanden, grote hoogteverschillen; ik zag een bordje waarop stond: 18%. Port Albani boodt ook een vrij troosteloze aanblik en het ging dus ook regenen op het moment dat ik aankwam. Ben maar meteen doorgereden naar de oostkust van Vancouver Island; ben je wel dik 2 uur verder trouwens, van kust naar kust. Ben even gaan lunchen in Qualicum Beach. Heb een gigantische Caesar salad met gerookte zalm gehad (eetlust wilde ook niet opschieten) en toen richting de veerboot. Wel apart dat je de TomTom hoort roepen, als je het hokje net hebt gehad: ‘Over 200 meter, ga de veerboot op’. Hij zegt het echt! Wat ook wel gek is dat je continu waar veel auto’s staan (dus parkeerplaatsen en ook veerboten) je continu korte claxons hoort. Volgens mij hebben al die autosleutels hetzelfde, als je de knop voor op slot iets langer inhoudt, gaat de claxon. En dat doen dus massa’s mensen (ik ook af en toe).

Nou, vanavond verder… over een uurtje meren we aan in Horseshoe Bay. Ben benieuwd hoe het hotel eruit ziet, en hoe het weer wordt! En vanavond toch meer weer eens kijken of ik Sushi kan scoren. En nog een beetje ontspannen is ook niet verkeerd.
…………..

Het 2e deel van het verhaal schrijf ik in mijn woonkamer, op de 10e verdieping van het Riviera Hotel, hartje Vancouver. Dit is een echt appartement, met 1 slaapkamer, volledige keuken, eethoek, luie bank en een 42 inch TV-scherm ervoor. Ik kijk vanuit 2 zijden op de stad, waarbij ik naar 1 kant ook nog de haven kan zien, tussen wat hoge gebouwen door. Na het inchecken even de kamer en de bank geprobeerd. Daarna op zoek naar sushi. Op advies van de meneer bij de receptie naar Sushi Mart gegaan. Hartstikke lekker en hartstikke goedkoop. Ik heb me helemaal vol gegeten voor de helft van het geld van het diner gisteravond. Nou was er één nadeeltje. Ze hadden door de rijst al wat wasabi gedaan. Nou laat ik dat spul steevast staan, maar nu kon ik er niet omheen. Het gaat goed zolang je niet echt doorhebt dat het erin zit. Maar zodra je beseft, hier zit wasabi door, is het voor mij al teveel. Verder was het echt vreselijk lekker. Na het eten nog even een rondje gemaakt naar de haven. Potverdorie wat een mooie jachten liggen hier. Zal wel geen Monaco zijn (is wel lang geleden dat ik daar was), maar de miljoenenjachten liggen hier ook gewoon op een rijtje. Tis best een mooie stad zo in het donker. Morgen lekker even wat slenteren door downtown en het Stanley Park. En natuurlijk hardlopen. Het schijnt, en ik durf het nauwelijks hardop in te typen, morgen een redelijk zonnige dag te worden. We gaan het zien. nu lekker relaxen voor dat gigascherm en mijn 2e boek