Twee gruwelijk goede redenen om voor een mid-week naar Annecy te rijden. Allereerst om mijn 2 allerliefste neefjes te verrassen door hun 5e verjaardag (morgenochtend) live mee te maken. En daarnaast natuurlijk een beetje blijven doen alsof ik wielrenner ben (of aan het worden ben) en ook in het Franse land te hebben gefietst. Maandagochtend rond 10 uur vertrokken uit zonovergoten Delft. Ik heb de reis in 2-en gesplitst, zodat ik dinsdag niet al te laat aankom. Eerst richting Tavaux (vlak achter Dijon). Zo’n 7 uur rijden. Het ging allemaal prima. Wat hebben er toch veel Nederlanders een caravan, en wat gaan ze massaal met dat ding naar Frankrijk. Toegegeven, af en toe zit er een Duitse caravan tussen, maar dat merk je meteen als je langer dan 10 seconden doet over het inhalen en je onderweg minsten 2 wielassen bent tegengekomen. Om over wat de caravan meestal voorttrekt nog maar te zwijgen. Temperatuur liep op van ongeveer 25 in Delft tot zo’n 35 op de tolwegen. Airco doet het prima, maar de muur van warmte als je uitstapt is des te groter. Leuk hotelletje, Domaine de la Borde, in Tavaux. Helemaal niets in de omgeving te doen. Heb met moeite een restaurantje gevonden, dacht er nog even over om in het plaatsje te tanken, maar rond achten waren zelfs díe stations dicht! Het was een erg warme nacht, maar toch redelijk geslapen. Basic ontbijtje ’s ochtends. Er ligt gewoon een stokbroodje op je tafel, wat jammetjes en er wordt een pakje boter bij gelegd. En natuurlijk koffie en de fruitsap die ze laten doorgaan voor jus d’orange. Maar wat zeur ik: ontbijt inclusief, overnachting onder de 50 euro, vriendelijke bediening, prima kamer. Dus mooi zo. Rond half 9 zat ik in de auto op weg naar Annecy. Nog even contact gelegd met Sjack en Inge: half 12 zou ik aankomen op de camping. Prachtig is dat toch met die kinderen. Ik kom aanlopen bij het zwembad: even zijn ze verbouwereerd: Wat kom jij hier nou doen? We zijn toch hartstikke ver? Of kom je voor onze verjaardag? De verbazing ebt net zo snel weg als ze gekomen is, en vervolgens is het de normaalste zaak van de wereld dat je er bent. Met Leonie ging het nog iets sneller. Die was ook verrast, en ging toen vrij snel over tot de orde van de dag: met haar vriendinnetjes van de glijbaan knallen. Op dinsdagmiddag nog uitgebreid in het zwembad gelegen, aan het begin van de avond gegeten in het kleine restaurantje op de camping. Daarna ging ik inchecken bij mijn hotel Des Marquisats, net aan de zuidkant van Annecy, bij de haven. Prachtig hotel, vlakbij het meer met uitzicht erop, als je tenminste de kamers aan de andere kant van de gang had geboekt.  Ik kijk tegen een ijverig omhooglopende rotswand aan. Vanochtend moest het dan gebeuren. Fietsen in Frankrijk! Om half 8 zat ik (vroeger kon niet) aan het ontbijt. Ik wilde vroeg op pad. Had gisteren de tip gekregen dat de Col de Tamié een goede beginnerscol was. Die begon wel vanuit Faverges, ten zuiden van het meer, dus ik moest een behoorlijk aanloop nemen. Maar dat was wel het plan. Om half 9 zat ik klaar, in wielerkleding, om op pad te gaan. Maar…. regen. Helderop. Effe wachten dacht ik. Het werd eventjes iets minder, en op het moment dat ik dacht naar beneden te gaan begon het weer. Om half 11 (!) hield ik het niet meer, en ben ik onder licht gesputter gaan fietsen. Eerst de Piste Cyclable gevonden (ligt hier meteen aan het meer). Wat een briljant fietspad, aangelegd over een oude spoorlijn, die je langs het hele meer brengt. Na de aanloop van zo’n  24 km, kwam ik aan de voet van de Col, in Faverges. Het was overigens onderweg geen moment echt droog geweest, maar ook een stevige regenbui was me nog bespaard gebleven. Wel voelde ik vanaf de eerste meter mijn linker knie een beetje zeuren, zoals ie dat ook afgelopen zondag in de laatste 10km deed van de tocht met Aram. Effe in de gaten houden dus. Dus ik gaan klimmen. Per meter wordt de motivatie om iets aan mijn gewicht te doen groter. De eerste paar km zijn ook de rottigste van deze klim. Al vrij snel hoor ik een snerpend piepje van mijn Garmin, die mijn drempel hartslag heeft bereikt. En veel lager kreeg ik hem niet, dus die eerste paar km werd ik begeleid door een periodiek piepconcertje. Na zo’n 3 km (7km van de top) stop ik even. Het begint hard te regenen. Ik eet mijn banaantje en wat sultanas, en denk: waarom…… Ik bel Inge over de middagplannen in Annecy en overweeg terug te gaan. Ik ben weer wat op adem, de regen neemt iets af, dus ik denk: what the hell. Dus ik begin weer te klimmen. Dat is het gewoon: een cadans vinden, weten dat het geen trap oplopen is, waar je continu het einde ziet naderen. Nee, rustig omhoog fietsen. Ik raakt zowaar in een ritme, hartslag tussen de 150 en de 160 en ik ga gestaag omhoog. Dat ik inmiddels zeiknat ben, maakt niet zoveel meer uit, ik hoef straks nog maar 30km terug naar het hotel (slik!……) Maar als ik op 3 km van de top (dus na 7 km klimmen!) ineens onweergedonder hoor, vind ik het wel mooi geweest.

Toch maar omgekeerd. Heb ik ook meteen een keertje gedaald over kletsnat wegdek….. Goed achter remmen en voor bijremmen en voorzichtig. Blijk achteraf maximaal 50 gereden te hebben. Erg rustig aan dus, maar paste wel bij de glinsterende straten van de regen. Terug in Faverges (het bleef maar regenen) de regenhoes over mijn rugzakje gedaan (toen pas? ja, toen pas) weer mijn shirtje met lange mouwen aangetrokken, en toen terug richting meer en richting Annecy. Zo ongeveer om half 2 kwam ik daar aan, 63 km gereden, en 7 km geklommen.  Onder de omstandigheden eigenlijk helemaal niet gek. Fiets in de auto, incl. een paar kilo water en modder. Snel naar de kamer, om te douchen en bij te komen (en de Garmin uit te lezen natuurlijk!) Na het douchen vrij snel Annecy ingelopen, om de family daar te treffen. Nog even een rondvaartbootje genomen op het meer, ook met veel regen, en nog even een beetje gesightseen en geshopt (Inge dan) in het oude stadje. Regen, regen en een flinke klap onweer waren ons deel. Begin van de avond nog een drankje gedaan op het terras en later op de camping nog even de lekkere pasta van Inge gegeten. Inmiddels weer sinds 10 uur op de kamer, en oh ja: het regent) Voor morgen zijn de voorspellingen hetzelfde, dus ik weet niet of ik nog op de fiets stap.  In ieder geval morgen richting de camping voor de 5e verjaardag van de belhamels. Het is alweer 5 jaar geleden dat ik op station Holland Spoor, op weg naar de Olympiche Spelen in Beijing, het telefoontje kreeg over hun geboorte. Toen zag ik ze pas enkele weken later, nu morgenochtend bij de koffie (en gebak)