Het bericht dat een uurtje geleden werd gepost is natuurlijk van gisteren. WIFI was waardeloos in Tusayan, en hier in de Best Western in Page gaat het als een speer.

Vandaag verliep anders dan gisteren, en ook anders dan gisteren nog voorspeld was! Bij het opstaan, zag ik al dat het droog was, en dat het enigszins onbewolkt was boven Tusayan. Ik ging even de grote bagage naar de auto brengen, en maakte de auto even schoon met de handschoenen aan. Ik vond het wel behoorlijk koud. Na het uitckechen ging de reis naar Grand Canyon national park, opnieuw. Echter, bij het hotel werd gemeld dat de Desert View weg gesloten was doordat ze het moesten schoonmaken. En was mijn kortste route naar Page! Nou ja, ik wilde toch het park nog in. Ik stapte in, startte de auto en schrok me kapot. Het was 3gr Fahrenheit! Voor de mindere rekenaars: van die 3 moet je 32 aftrekken, en dan delen door 1,8. Dat betekent iets van -16gr Celsius!! Bij de ingangspoort, waar ik mijn pas liet zien, gaf de meneer-in-het-hokje aan dat de Desert View weg weer open was. De andere kant op was trouwens wel gesloten. En ook al sneeuwde het niet meer, het was nog steeds volledig wit, en behoorlijk glad. Dus weer rustig naar het Visitor’s center, en meteen naar Mather point. Nou dat was wel andere koek. Nog steeds bewolking boven de canyon hangend, maar de zonnestralen waren goed te zien, en het uitzicht was een stuk groter dan gisteren. Gecombineerd met de uitzichten die nog zouden volgen zal ik mijn consclusie maar alvast met jullie delen: De Grand Canyon is een van de mooiste dingen die ik ooit gezien heb!…. Bij het visitor’scenter nog even een film gezien, die wat meer op het ontstaan inging. En toen de auto in, de Desert View road op. En zoals gezegd, de uitzichten waren werkelijk adembenemend, met een steeds mooier weer. Het geeft ook een gespreksonderwerp. Zo heb ik op 3 pnten met een stel uit Duitsland gesproken, met een 60 jarige Amerikaan uit Seattle (met zijn hondje) die nog Computer Science les had gehad van een Nederlander uit het Olympisch team. En ik kwam nog een ranger tegen waar ik uitgebreid mee gepraat heb. En geen enkel probleem om op de foto te komen, alleen is de een er wat beter in dan de ander. Bij aankomst in Desert View, opnieuw bij die uitkijktoren, had ik mijn conclusie getrokken. Adembenemend, groots, indrukwekkend etc. En het is handig om even zo’n ranger bij de hand te hebben. Helemaal in de diepte zie je een waterstroompje lopen, wat de Colorado river is. Als de ranger tussen neus en lippen door vertelt dat dat stroompje daar minstens 100 meter breed is, kijk je hem verbijsterd aan. Schaal is niet voor te stellen hier.

Maar goed. Aan de oostkant het park uit, om nog 2 uurtjes te rijden naar Page. Het is inmiddels nog wel onder nul maar niet zo veel meer. Ik heb een paar keer grote plakkaten onder de auto weg moeten schoppen. Eén keer haalde ik zelfs een plakkaat ter grootte van een band, omdat het er helemaal omheen zat, eraf. Dat verklaarde ook het aanlopende geluid dat ik af en toe hoorde. Jaja, erbarmelijke omstandigheden! 🙂

De zon scheen echter wel, dus aan de oppervakte begon alles te ontdooien. Ik merkte ook dat ik nu ongeveer 2 dagen dik boven de 2km hoogte was geweest. Af en toe heb je een extra ademhaling nodig. Daarna ging het snel omlaag, hoewel we nu nog steeds op iets van 1300m zitten. Wat een bizar landschap weer. Het wordt allemaal wat roodachtiger, en op sommige stukken voelt het alsof je op de maan rijdt. En overal van die enorme gaten in de grond (canyons noemen we ze maar) en als je dan even een stuk omhoog moet, dan heb je weer van die fenomenale vergezichten. Ik was lekker op tijd in Page, zo rond half 4. Ingecheckt, genoten van een super WIFI verbinding, en even wat informatie ingewonnen bij de receptie over wat morgen te doen. Voor morgenochtend al om 8.30 een tour geboekt naar de Antelope Canyon. Dat was ook een van de doelen rondom Page. Morgenmiddag een paar wandelingen maken en de dam bezoeken.
Straks nog even eten, en wellicht, ik zeg wellicht, een bad nemen in de jacuzzi, die hier alleen buiten is. Je moet 25 meter buiten lopen, voordat je in het warme water kan plonzen. Eens kijken hoe stoer ik tegen negenen nog ben.

Vandaag dus de Grand Canyon in vol ornaat kunnen bewonderen. En bewonderen heb ik gedaan. Fenomenaal. Zo, nu voldoende superlatieven. De foto’s gaan de rest van het verhaal wel vertellen.