Daar zit je dan, op een kwartier van de grootste canyon ter wereld, een ongetwijfeld hoogtepunt van de reis. Een wereldwonder. Mensen die mij kennen weten dat ik ooit nog een keer terugmoet naar Nieuw Zeeland, omdat ik daar in 2006 de beroemde Tongariro crossing, één van de mooiste dagwandelingen ter wereld, niet kon lopen vanwege sneeuwstormen. Nou…. vandaag heeft ook een beetje dat karakter. Maar er is nog hoop voor morgen en misschien zelfs dinsdag.

Het sneeuwt hier dus. Dat heeft het vannacht gedaan, en dat deed het vanochtend toen ik de auto instapte. Alle wegen zijn wel open, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Meteen na een km of zo ineens een kudde elks (of elken) aan de rand van de weg. Dat zijn een soort herten (beetje kruising met lama’s). Prachtig gezicht met die witte winterse sfeer. Bij de ingang van het National Park, een paar km hiervandaan werd ik bij de aanschaf van mijn ticket door de dame gewaarschuwd voor zero visibility vandaag. Niets te zien door de sneeuw. Gelukkig is zo’n pas 7 dagen geldig, dus ik ging toch maar naar binnen. Eerst naar het visitor’s center. Advies inwinnen. En het bleef maar sneeuwen. De wegen werden wel schoongeveegd, maar zout en zand gebruiken ze hier niet, dus gladde plekken te over. Vanuit het visitor’s center kun je twee kanten op, het westen, Hermit’s Drive en naar het oosten, Desert View drive. Besloten om het westen te nemen, een dikke 20 mijl langs de rand van de canyon (dat klinkt gevaarlijker dan het is; het is een autoweg) Trouwens vlak achter het Visitor’s Center ligt eerst nog Mather Point, het eerste uitzichtpunt over de Grand Canyon. En daar was het meteen duidelijk. Je wist dat er iets gigantisch was, maar meer dan 100 meter zag je niet. De overkant dus in geen 100 jaar, bij dat weer. Maar niet getreurd, de auto in en een scenic drive maken. Erg rustig gereden, want zoals gezegd, het bleef sneeuwen, en de wegen waren wit, en dat temidden van het Kaibab National Forest, dus een prachtig bos. De uitzichtpunten zou ik op de terugweg pakken, want dan lagen ze rechts van me. Na ongeveer 5 mijl een bordje langs de kant met een silhouet van een katachtige; pas op voor overstekende bergleeuwen…… Naarmate ik verder naar het oosten ging, werd de sneeuw iets minder. De temperatuur bleef onverminderd -5, -6. Er werden zelfs zwarte plekken op het asfalt zichtbaar. Bij Desert View heb je weer een uitzichtpunt, en een uitkijk torentje. Ook daar weer lage bewolking, maar het was al erg prettig om niet meer tijdens het sneeuwen buiten te lopen in de snijdende wind. En toen ineens, was daar een windvlaag en was even onder de wolken de Colorado rivier te zien. Om dat zo plotseling te ontwaren is wel heel magisch. Wat een gigantisch gat, en wat een schitterende omgeving. Toch nog een mooi uitzicht gekregen, zelfs een stukje van de overkant. Op de terugweg bij wat uitkijkpunten gestopt. De eerste 2 leverden ook een redelijk groot uitzicht op. Daarna ging het weer sneeuwen en was het zinloos naar de rand te lopen. Toen ik over de grand canyon las, was het advies om bij dit soort punten niet uit te stappen, fotootje te maken, en door te rijden, maar om eens een uurtje te gaan zitten, en de schoonheid en grootsheid op je in te laten werken. Ik snap best wat ze daarmee bedoelen, maar als ik op deze punten een uur was gaan zitten, dan was ik er voorgoed blijven zitten, want dan was ik stijf bevroren. Terug bij het visitor’s center heb ik even geluncht bij het Market Plaza, terwijl ik zag hoe mijn auto langzaam weer verdween onder de sneeuw. Eventuele plannen die ik had om ’s middags ook nog richting het westen te rijden, verdwenen….als sneeuw voor de zon 🙂

Dus op tijd terug richting het hotel. Ben nog wel gestopt bij het National Geographic Visitor’s Center, waar ze een IMAX theater hebben. Een scherm van 20 bij 20 meter (als het niet meer is) waar ze een prachtige film laten zien over de Grand Canyon. Nou moest ik wel wát natuurlijk, maar zelfs als het prachtig weer was geweest, was het nog een aanrader.

En zojuist de plannen wat omgegooid. Morgen probeer ik nog een stuk Grand Canyon te bekijken, hoewel de voorspellingen voor vannacht en morgen sneeuw aangeven. En als ik dan opnieuw richting Desert View rijd, kan ik daar zo het park uit, en een stuk verderop afslaan naar het noorden, richting Page, mijn volgende bestemming. Dinsdag moet het zonnig zijn, dus kan ik kiezen of ik rond Page wat kijk, of nog 1 keer terugkom. En omdat Page maar 2-3 uur rijden is, kan ik morgen de hele ochtend nog bij de Canyon ‘rondhangen’

Kortom, het was een witte dag, met zijn eigen wintersfeer, met wat glimpjes van het wereldwonder dat de Grand Canyon volgens mij echt is. Vanavond weer relaxen, zwembadje nemen, en morgen nieuwe kansen. Auto houdt het prima trouwens!

Zo, het is avond. Zit nu de Grammy’s te kijken op TV. Heb nog even aan de overkant een filet mignonnetje weggewerkt. Heel erg mals vlees! WIFI heeft kuren, dus weet niet of dit bericht voor ik morgen vertrek op het web staat.