In de Holiday Inn Express, Tusayan zit ik. In een heerlijk warme kamer, en dat mag ook wel want buiten vriest het. Het was me het ritje wel vandaag. Ongeveer 280 mijl (dus een dikke 400km), vanuit Las Vegas.

Het is toch gek dat je bij het uitchecken in de Mirage, je zo hebt ingesteld op een hoge rekening (combinatie van kamerprijs, 25 dollar per nacht servicekosten (had ik al gelezen), overal belasting overheen, de was laten doen én de eerste avond gegeten bij de Japanner. Je schaamt je kapot maar dan valt 380 dollar nog mee ook! Is trouwens nog geen 300 Euro, dus waar hebben we het over. Deze bedragen niet verder vertellen, is nergens voor nodig.

Toen de auto in richting een Walmart net buiten het centrum, op zoek naar een telefoon. Nou het is gelukt, bij een Radioshack. Ik kan bellen en gebeld worden, maar wel alleen in de states en daar ging het nou ook net om.

Toen op weg voor zoals gezegd een flinke trip. Onderweg maar 1 duidelijke bezienswaardigheid, maar die zat al in het begin: de Hoover dam. Mooi bouwwerk; heb er even overheen gelopen, en vervolgens ook over de hoge brug gereden die er overheen hangt (de highway 93). Deze weg gevolgd naar Kingman, richting het zuidoosten. De uitzichten blijven onverminderd prachtig. Het zonnetje scheen, het was een graad of 10 op zijn hoogst, en het ene moment wordt je omringd door bergen, heuvels en canyons, het volgende moment weer vlaktes tot zover het oog reikt. Daarom blijf je ook goed alert, want je bent actief aan het genieten van de omgeving. Bij Kingman ging ik over de Interstate 40 verder en werd de omgeving tijdelijk wat kleiner, sterker nog. De bewolking nam heel snel toe. En er bleek steeds meer sneeuw aan de kant van de weg te liggen. Links waren sowieso al bergtoppen met sneeuw te zien. En het ging ook sneeuwen. Die bewolking en sneeuwbui maakt de wereld dan toch een stuk kleiner. En de temperatuur kroop ook richting vriespunt. Ik had laat ontbeten (nog bij die Walmart) en heb dus ook laat gelunched. Ik kwam er trouwens ook achter dat het in Arizona een uur later is dan in Nevada, dus het werd een echt late lunch. Dat deed ik bij Seligman, een oud dorpje aan de oorspronkelijke Route 66! Die heb ik dan ook nog het hele dorpje doorgereden. Nog wat leuke 19e eeuwse gevels gezien.
Na de lunch moest ik in principe nog anderhalf uur. Ik zeg in principe, want na een aantal km begon het weer te betrekken en te sneeuwen. En flink sneeuwen ook. De snelweg werd wat wit, en de snelheid ging dus naar beneden. Nou is het voordeel in de USA dat heel veel van de wegen rechttoe rechtaan zijn, dus bochtenwerk komt er niet veel aan te pas. Maar zoals gezegd, het wereldje wordt klein, en je weet ook niet hoe het verder is. Op dat moment bedacht ik me ook dat ik niet wist hoe hoog Tusayan ligt en hoe de condities daar zijn. Het werd inmiddels -3 en de vlaktes zagen er heel vreemd uit, groene (niet bedekte) struiken, veel stukken sneeuw, maar daar tussen komt weer dat lichtgele woestijngras naar boven. Een raar palet. Midden in dat winterse weer, zat de afslag naar links, bij Williams, de 64 op, voor het laatste stuk van ong 75 km naar Tusayan. Maar toen brak het een beetje open en ging dat stuk dus prima. Bij aankomst in het hotel vertelden ze ook dat alle wegen (South Rim) bij de Grand Canyon open zijn. Kan trouwens wel veranderen als het nog meer gaat sneeuwen, maar het ziet er redelijk uit. Weet alleen niet hoe het uitzicht eruit ziet. Dat komt morgen wel.

Eerst maar even eten straks en dan nog even in het zwembad. Dat gaat hier toch echt wel lukken!