De eerste volledige Olympische dag zit erop. Toegegeven, Italië is nog bezig de derde set van Algerije te winnen, maar we hadden het wel gehad. Vanochtend na een behoorlijk ontbijt vóór achten (met name voor Roy een prestatie) ging het op weg naar het Olympisch park. Als je eenmaal uit de metro of trein bent gestapt, dan is de hele wandelweg weer bezaaid met vrijwilligers, die je van harte welkom heten, en die met de nodige Britse humor een glimlach op vrijwel elk gezicht krijgen. Laat ze zo eens Ajax Feyenoord begeleiden!…. De eerste happening was dus de eerste atletiek sessie van deze OS. Je loopt eerst het park op (van rijen bij de security eigenlijk geen sprake) vervolgens loop je naar het Olympisch Stadion, dat qua architectuur niet kan tippen aan het vogelnest in Beijing, maar er wel strak bij staat. We hebben de 5e ’s ochtends gepland om het hele park eens te verkennen. Nu direct op het doel af. En dan stap je het stadion binnen. Kippenvel (ik dacht altijd kippevel, maar de automatische spellingscontrole is onvermurwbaar) Geweldig stadion, erg licht, de vlam op een prominente plek aan de korte zijde. Bombastisch geluid. En toen begon het. We zaten in het oranje klaar, toen Rutger na een half uurtje al klaar was met zijn kogel. Beter ging het met de zevenkamp dames Daphne Schippers en Nadine Broersen. Op de 100m horden redelijk en goed op het hoogspringen. Het gebeurde aan de overkant van het stadion, dat laatste, maar ik heb mijn superzoomlens natuurlijk niet voor niets bij me. Een flinke regenbui op de kop gehad (of eigenlijk tegen de kop, want we zaten net onder het dak, maar menig windvlaag woei de regen naar binnen), en verder heerlijk zonnig weer. En hoe krijg je een stadion in extase, totdat het op zijn grondvesten schudt? Laat een Brit of Britse meedoen. Al is het in de series, al is plaatsing al lang zeker, of bij voorbaat kansloos: vooruit geschreeuwd worden ze door het hele stadion. Wat een geluid wordt er dan geproduceerd. Geweldig….chauvinistisch:-)

Na de atletiek richting Judo. We hadden al wel gehoord dat onze Nederlander Luuk Verbij er al weer uit lag na 1 ronde, dus wij zouden de zware jongens en meiden zien uit louter andere landen. Toch weer mooi hoe een venue helemaal uit zijn dak gaat voor een Japanse, een Fransman etc. En het mooie is, je ziet een soort mengeling van allerlei kleuren, van alles wat: totdat die Japanse op de mat komt, dan komen de Japanse mensen, pruiken, vlaggen en spandoeken uit alle hoeken en gaten, en staat de tent op zijn kop. En als dan even later de Fransman de mat betreedt, veranderen al die Japanners op slag in Fransen met bijbehorende vlaggen, versiersels en shirts. Dat maakt die Judo wel gaaf. 2 van die beren van meer dan 100kg om elkaar heen zien draaien, elkaar vasthouden en af en toe proberen pootje te lichten is wel leuk, maar het lijkt wel minder spectaculair te worden, dat Judo. Veel straffen die tot overwinningen leiden, bijna geen onverwachte grote scores. Maar goed: Judo! Hoe Olympisch wil je het hebben. Nog even lekker gerelaxed in de zon, en toen opnieuw richting Earls Court voor damesvolleybal dit keer. Toen we in de ontvangsthal de score en tussenstand-in-de-poule overzichten zagen zonk ons de moed al in de schoenen. USA (ongeslagen) tegen Servie (alles verloren) en later Italie (ongeslagen) tegen Algerije (alles verloren) Los van enkele mooie plaatjes, leuke sfeer in het Stadium en leuke fasen in het spel, waren het 2 walk-overs. Zelfs zo dat we de laatste set hebben laten schieten. Morgenochtend 9 uur badminton dubbel (wie er nog over zijn in ieder geval, na de diskwalificaties van eerder deze week). Dus vroeg op. Morgenmiddag weer een kraker bij het mannenvolleybal: USA-Rusland. Dat is andere koek! Rusland moet volgens mij winnen, om te voorkomen dat USA en Brazilië doorgaan. En dan morgenavond ook nog beachvolleybal, hopelijk met Schuil en Nummerdor, maar dat kijken we zo nog even na. Dat wordt morgen een echt Olympisch dagje, en dat was vandaag zonder meer ook!