Het is hoog tijd dat ik morgenochtend afreis naar Londen.

Ondanks een mooie bronzen medaille voor Edith Bosch, was er weinig te juichen voor Nederland vandaag. Even onze zegeningen tellen: onze windsurfer gaat super, onze zeilster loopt in, onze zwemsters mogen vanavond in de halve finale zwemmen. Verschuren zelfs in de finale! De hockey teams blijven, hoewel moeizaam, winnen.

Maar de medaille kansen van vandaag bleven ver weg. In de tijdrit bakten we er erg weinig van. Onze Holland-acht roeide goed maar tot plaats 5. Bas Verwijlen, de gedreven schermer, eruit. En laten we eerlijk zijn, ook Edith kwam voor goud. Dus een beetje extra ondersteuning is hard nodig.

Zoals gezegd, hoog tijd dat ik ga. Ik vlieg morgenochtend met British Airways naar Gatwick airport. Vandaar de Gatwick-express richting Victoria Station. Er zijn geen wegwedstrijden meer, dus de trein zal niet omgeleid hoeven te worden. Ik verwacht dus een echte Express rit. Vanuit het station kan ik lopend naar ons hotel. Daar snel inchecken, om daarna de reis richting het Holland Heineken Huis aan te vangen. Met een rugzak die stijf staat van 2 zoomlenzen, maar dat hoort erbij. Ik hoop dat ze dit keer niet bij de douane bij het zien van de lenzen naar mijn pers-kaart vragen, zoals 4 jaar geleden in Beijing.

Ben zeer benieuwd naar het HHH. Roy heeft me al doorgeseind dat het een immens complex is. Daar zullen we wel Henk Grol goud zien winnen (ik ben immers inmiddels in Londen) en dan gaan we ’s avonds onze eerste live wedstrijden zien. We gaan naar mannenvolleybal, eerst Brazilië tegen Amerika (en voor de oplettende lezer, dat was 4 jaar geleden de finale!!!!, en daar waren we toen bij!) Vervolgens ook nog Groot Brittanië tegen Italië. Ook een aardig affiche: thuisland tegen historische volleybalnatie;1996 weet je nog?

En als er dan nog tijd over is om het HHH te bereiken voor de huldiging van Henk Grol, dan lukt dat misschien nog. Anders pakken we draad vrijdagochtend weer op.