Vandaag hadden we 2x erg goede kaartjes! Echt hele goede plaatsen. ‘s Ochtends naar het baanwielrennen, met erg veel Nederlandse inbreng. het zijn de kwalificaties voor de achtervolging bij de mannenteams, en de individuele sprint mannen en vrouwen. We moeten Bos (en liefst ook Mulder) naar de volgende ronde krijgen, omdat we die peperdure finale kaartjes voor de 19e hebben! Daar willen we echt een medaille zien!

Het is een hele lange taxirit, waarschijnlijk de verste tot zover. Volledig in het westen van Beijing. Natuurlijk weer een prachtig gebouwde hal. En we zitten 1 meter van de reling. Als ze de aanloopronden tijden kan ik gewoon aanraken!

Wisselend succes: eigenlijk wat tegenvallend hoewel wel iedereen doorgaat aangezien het niet echt een afvalrace was maar via de tijden worden de volgende tegenstanders bepaald. Erg mooie plaatjes kunnen schieten.  Jan Bos zat enkele rijen boven ons, en ook Mark Huizinga zagen we bij buitenkomst. Vervolgens met de metro naar onze 2e sight-seeing trip van de vakantie, de Verboden Stad! We hebben afgesproken met Yvonne (de verhuurster) en zij neemt ons mee door dit mooie stukje historie van China. We nemen ook nog zo’n audio-apparaatje mee, waar een Nederlandse (!) stem ons verhalen vertelt bij de paleizen en zalen (en dat zijn er nogal wat) die we tegenkomen. Eind van de middag, ik begin mijn rug te voelen van die telelens in mijn tas, duiken we weer de metro in om via 3x overstappen in het Olympisch Park uit te komen. Ook een mooi fenomeen. De metro komt aan, lijkt helemaal vol, de deuren gaan open er nemen wat mensen een aanloop en er kunnen er per deur toch nog weer 10 bij. En dat elk station weer! Gigadruk was het. Zoals al eerder aangegeven: dat Olympisch Park is ook echt hetzelfde niet meer. Daar waar wij vorige week nog even rustig een McDonalds namen, werkte dat plan nu helemaal niet meer, want de rij stond tot zo’n 20 meter buiten de deur. Dan maar alvast richting stadion, zoals duizenden en duizenden mensen. We gaan naar onze plekken, en zien dat we veel dichter op de baan zitten, hoewel nog steeds op de 3e ring.

Natuurlijk weer prachtige atletiek gezien, Olympische records op hink-sytap-spron bij de dames, een wereldrecord 3000 m steeple-chase bij de dames, een mooie 100m vrouwen finale en een weergaloze 10km van Bekele in een Olympisch record.

Nee, het is inmiddels half 12 als we het terrein verlaten, het HHH halen we niet meer, ook al weten we dank zijn de SMS-dienst van Jan van der Werf dat we goud en zilver hebben gehaald. Wellicht dat we morgenavond maar weer eens gaan. Nog wel een medewerkster van het HHH gesproken in het stadion die een avondje vrij had (maar met de huldigingen terug zijn!) Nog even onze zorgen geuit over de massaliteit van het HHH. Nou ze was het met ons eens. Maar doe er maar eens iets aan. De organisatie heeft het wel opgemerkt, dus wellicht wordt er iets bijgestuurd, ook aangezien ze nu enkele keren problemen hebben gehad met dronken Australiërs.

Bij thuiskomst nog wel even een inhaalslag gepleegd op mijn weblog. Daar heb je bijna de tijd niet voor, door ons drukke programma, en waaschijnlijk bij de lezer bekend, dat moet van mezelf natuurlijk elke dag een puike tekst worden.

Morgen naar atletiek, basketbal en volleybal.