De 4 jaargetijden en een adempauze

Uitbuiken op de bank. Dat zijn we aan het doen. En op NOS.nl naar de dames hockeysters aan het kijken. We zijn na thuiskomst van het basketballen even gaan eten bij een aanbevolen restaurant in de Lonely Planet, een zeer bekend restaurant in Copacabana: Churrascaria Palace. Zo eentje waar je de obers aan tafel krijgt met spiezen met alle mogelijke soorten vlees. Af en toe komt er wat seafood en vis voorbij, ook nog een keertje warme groente gezien maar de hoofdmoot was vlees. We hadden hier al een paar keer eerder rijen zien staan, dus we dachten we gaan hier naartoe, lekker eten en dan zijn we op tijd thuis voor de hockeysters. Ik typ dit tijdens de kwartfinale. We zatIMG_2626en overigens tegelijk te wachten met de ouders van Dafne Schippers en haar zus. Ja, die herken je tegenwoordig ook als BN-ers. na een half uurtje wachten mochten we naar binnen. Voor maximaal 2 uur. Maar die haal je helemaal niet.

Sjonge jonge wat lekker gegeten. Het saladebuffet is al om van de smullen. Even wat andere koek dan dat kilo-restaurant van vorige week. Sushi erbij. Je kunt de helft niet eens proberen, zoveel is er. En zodra je zit beginnen ze langs te komen. Er is niet zo’n vlaggetje dat je kan gebruiken om aan te geven dat je even wilt wachten. Pauze is er dus niet bij, of je moet in 10 minuten 50x ‘nee, bedankt’  zeggen. Het was heerlijk. Nu was de prijs er ook naar, maar we hebben deze reis nauwelijks uit kunnen eten, en nog een keer echt lekker vlees eten, voor ik de komende periode wat ga minderen (slik…..) was wel erg lekker.

Toen we buiten kwamen was de straat nat. Over dat weer en die jaargetijden gesproken. Toen we later vanochtend naar buiten gingen, voelden we dat dit een warme dag was en werd. Tropisch warm. Ik denk dat we al ruim boven de 30 graden zaten toen we richting Barra Olympic Park gingen. Op het moment dat een zuchtje wind (meer was het niet) de situatie alleen nog maar verergert, weet je hoe laat het is. Wat schetst onze verbazing toen we het basketbal uitliepen dat er werkelijk een stormwind woei. Het was minstens 10-15 graden koeler en er leken wolkbreuken in de verte te zijn. Wij liepen richting de RIO-shop voor de eerste souvenirs en eventueel schuilen. Er leek geen lange rij te staan. Daar aangekomen bleek dat ie gesloten was. Het is een gigantische tent, en door de wind was het te gevaarlijk om naar binnen te gaan! Dicht dus! Toen maar richting de bus en daarna metro. Op weg daarnaar toe (is gemakkelijk 20 minuten lopen, park af, en naar het station) begon het wat te sputteren. Ook zagen we dat grote bogen ofwel waren omgevallen, ofwel preventief waren neergelegd. Het spookte een beetje.

Thuisgekomen even geprobeerd te facetimen met Fleur, maar die ligt dan al op bed. Lastig schema zo. Als ik wakker word is Nederland aan het werk, overdag ben ik er niet, en tegen de tijd dat ik weer in het appartement ben ligt ze op 1 oor. Nou, nog 3 daagjes en dan ben ik weer aan de Groesbeekseweg. Ook prima na 12 dagen afzien.

Zojuist zagen we zowel bij de atletiek als bij het hockey op TV een wolkbreuk. Nou die hoorden we hier in Copacabana ook zojuist. En dan te bedenken dat Roy gisteren nog op het idee kwam om te kijken of we nog kaartjes voor deze kwartfinale zouden scoren. Blij dat we het niet gedaan hebben.

We gingen vandaag alleen naar basketbal. De topper Nigeria-Brazilië. Gaat natuurlijk nergens over: ze staan onderaan in hun poule. Maar de Brazilianen, die tot op heden nog maar 1 gouden medaille hebben, zijn natuurlijk weer heerlijk luidruchtig.

DSCF1706

 

 

Brazilië won ook! Maar erg hoogstaand was het niet. Die Hilario was wel lekker op dreef.

Nee, vandaag was een adempauze dag voor 2 knallers van afsluitende sessies. Morgen Epke en Sifan Hassan (en natuurlijk ook al halve finale Dafne) en woensdagavond de 200m finale. Daar is de hoop nu op gevestigd.